Social Media Hub | Free Yourself Poland

top of page

You are seconds away from getting this done. 🤩  

⚙️Facebook Page Connector

and add your Facebook Page URL to connect.

Open the

Najgorsze, co możesz sobie zrobić, to zostać swoim własnym oprawcą.

Bo większość ludzi nie potrzebuje wroga.
Wystarczy im głos w głowie, który codziennie mówi:

„Za mało.”
„Słabo.”
„Mogłeś bardziej.”
„Inni robią więcej.”

Nazywasz się leniwym, kiedy jesteś po prostu wyczerpany.
Wstydzisz się gorszego dnia, jakbyś był maszyną, a nie człowiekiem.
Patrzysz na swoje zdjęcie i pierwsze co myślisz to: „kurwa, ale źle wyglądam”.

A potem dziwisz się, że nie czujesz własnej wartości.

Masz empatię dla wszystkich dookoła…
ale dla siebie jesteś tyranem.

Prawda jest taka:

Nie musisz zasłużyć na prawo do odpoczynku.
Nie musisz być perfekcyjny, żeby być wartościowy.
Nie musisz udowadniać swojej ceny każdego dnia.

Jesteś silny.
Nie dlatego, że nigdy nie padasz.

Tylko dlatego, że wstajesz nawet wtedy, kiedy nikt nie klaszcze.

Jesteś wartościowy – nawet kiedy masz chaos w głowie.
Jesteś wystarczający – nawet jeśli jeszcze tam nie dotarłeś.

Przestań się karać za to, że jesteś człowiekiem.

Bo moment, w którym przestajesz być swoim katem,
to moment, w którym naprawdę zaczynasz żyć.

I zrozum jedną rzecz:

Zasługujesz na coś lepszego.
Ale najpierw musisz przestać traktować siebie jak coś gorszego.

#motywacja #psychologia #trauma

Najgorsze, co możesz sobie zrobić, to zostać swoim własnym oprawcą.

Bo większość ludzi nie potrzebuje wroga.
Wystarczy im głos w głowie, który codziennie mówi:

„Za mało.”
„Słabo.”
„Mogłeś bardziej.”
„Inni robią więcej.”

Nazywasz się leniwym, kiedy jesteś po prostu wyczerpany.
Wstydzisz się gorszego dnia, jakbyś był maszyną, a nie człowiekiem.
Patrzysz na swoje zdjęcie i pierwsze co myślisz to: „kurwa, ale źle wyglądam”.

A potem dziwisz się, że nie czujesz własnej wartości.

Masz empatię dla wszystkich dookoła…
ale dla siebie jesteś tyranem.

Prawda jest taka:

Nie musisz zasłużyć na prawo do odpoczynku.
Nie musisz być perfekcyjny, żeby być wartościowy.
Nie musisz udowadniać swojej ceny każdego dnia.

Jesteś silny.
Nie dlatego, że nigdy nie padasz.

Tylko dlatego, że wstajesz nawet wtedy, kiedy nikt nie klaszcze.

Jesteś wartościowy – nawet kiedy masz chaos w głowie.
Jesteś wystarczający – nawet jeśli jeszcze tam nie dotarłeś.

Przestań się karać za to, że jesteś człowiekiem.

Bo moment, w którym przestajesz być swoim katem,
to moment, w którym naprawdę zaczynasz żyć.

I zrozum jedną rzecz:

Zasługujesz na coś lepszego.
Ale najpierw musisz przestać traktować siebie jak coś gorszego.

#motywacja #psychologia #trauma

Psychologowie od lat mówią o zjawisku, które wielu ludzi próbuje zamiatać pod dywan, bo brzmi niewygodnie. Hipergamia. Czyli naturalna tendencja do szukania partnera, którego postrzegamy jako silniejszego, stabilniejszego, bardziej ogarniętego życiowo. Kogoś, kto daje poczucie bezpieczeństwa i zwiększa szanse na dobre życie.

I zanim ktoś dostanie piany na ustach, to nie jest zarzut wobec kobiet. To jest biologia połączona z ewolucją.

Przez tysiące lat kobieta ryzykowała więcej. Ciąża, poród, zależność ekonomiczna, mniejsze możliwości fizycznej obrony. Więc mózg robił dokładnie to, do czego został zaprojektowany. Szukał najlepszego możliwego partnera. Nie idealnego. Najlepszego dostępnego.

Dlatego kobiecy popęd bardzo często nie jest tylko reakcją na wygląd. On reaguje na status, kompetencje, pewność siebie, sprawczość, kierunek w życiu. Facet, który wie dokąd idzie, jest po prostu bardziej pociągający niż ten, który dryfuje.

Ale tu zaczyna się problem współczesnych relacji.

Bo wielu mężczyzn słysząc o hipergamii wpada w paranoję i zaczyna żyć w ciągłym napięciu, jakby byli w castingu na swoją własną dziewczynę. A z drugiej strony część kobiet zaczyna traktować relacje jak niekończący się upgrade telefonu. Zawsze może być model nowszy, bogatszy, bardziej ekscytujący.

Tylko że zdrowa relacja to nie jest rynek transferowy.

Dojrzała kobieta nie szuka perfekcyjnego faceta. Szuka stabilności emocjonalnej, bezpieczeństwa i partnerstwa. A dojrzały mężczyzna nie próbuje nikogo kupić statusem, tylko buduje realną wartość siebie.

#hipergamia #psychologia #trauma

Psychologowie od lat mówią o zjawisku, które wielu ludzi próbuje zamiatać pod dywan, bo brzmi niewygodnie. Hipergamia. Czyli naturalna tendencja do szukania partnera, którego postrzegamy jako silniejszego, stabilniejszego, bardziej ogarniętego życiowo. Kogoś, kto daje poczucie bezpieczeństwa i zwiększa szanse na dobre życie.

I zanim ktoś dostanie piany na ustach, to nie jest zarzut wobec kobiet. To jest biologia połączona z ewolucją.

Przez tysiące lat kobieta ryzykowała więcej. Ciąża, poród, zależność ekonomiczna, mniejsze możliwości fizycznej obrony. Więc mózg robił dokładnie to, do czego został zaprojektowany. Szukał najlepszego możliwego partnera. Nie idealnego. Najlepszego dostępnego.

Dlatego kobiecy popęd bardzo często nie jest tylko reakcją na wygląd. On reaguje na status, kompetencje, pewność siebie, sprawczość, kierunek w życiu. Facet, który wie dokąd idzie, jest po prostu bardziej pociągający niż ten, który dryfuje.

Ale tu zaczyna się problem współczesnych relacji.

Bo wielu mężczyzn słysząc o hipergamii wpada w paranoję i zaczyna żyć w ciągłym napięciu, jakby byli w castingu na swoją własną dziewczynę. A z drugiej strony część kobiet zaczyna traktować relacje jak niekończący się upgrade telefonu. Zawsze może być model nowszy, bogatszy, bardziej ekscytujący.

Tylko że zdrowa relacja to nie jest rynek transferowy.

Dojrzała kobieta nie szuka perfekcyjnego faceta. Szuka stabilności emocjonalnej, bezpieczeństwa i partnerstwa. A dojrzały mężczyzna nie próbuje nikogo kupić statusem, tylko buduje realną wartość siebie.

#hipergamia #psychologia #trauma

Mężczyznom od lat sprzedaje się sprzeczny komunikat. Masz być czuły. Masz być uważny. Masz mówić o emocjach. Masz słuchać. Masz być blisko. Ale uważaj, żeby nie przesadzić, bo zaraz usłyszysz, że jesteś miękki, że nie masz jaj, że zrobiłeś się „za bardzo”.

I chłop stoi jak debil na środku tego emocjonalnego skrzyżowania i nie wie, w którą stronę skręcić.

Bo kiedy jest zdystansowany, słyszy, że jest zimny. Kiedy zaczyna się otwierać, nagle okazuje się, że traci aurę, że coś z niego zeszło, że już „nie jest taki męski jak na początku”.

Problem polega na tym, że wielu ludzi nie chce partnera. Chce fantazję. Chce miks twardziela i terapeuty. Faceta, który będzie skałą, ale jednocześnie poduszką emocjonalną. Kogoś, kto wszystko uniesie, ale sam nigdy nie będzie ciężarem.

Tylko że tak się nie da.

Dojrzała męskość nie polega na byciu robotem bez uczuć ani na rozlewaniu się emocjonalnie przy każdej okazji. Polega na elastyczności. Na tym, że potrafisz być czuły wtedy, kiedy trzeba, i stanowczy wtedy, kiedy sytuacja tego wymaga.

Czułość nie odbiera ci siły. Brak kręgosłupa ją odbiera.

Facet, który potrafi powiedzieć „to mnie zabolało”, a jednocześnie umie postawić granicę, nie jest słaby. Jest groźny w najlepszym możliwym znaczeniu. Bo jest świadomy.

#psychologia #trauma #depresja

Mężczyznom od lat sprzedaje się sprzeczny komunikat. Masz być czuły. Masz być uważny. Masz mówić o emocjach. Masz słuchać. Masz być blisko. Ale uważaj, żeby nie przesadzić, bo zaraz usłyszysz, że jesteś miękki, że nie masz jaj, że zrobiłeś się „za bardzo”.

I chłop stoi jak debil na środku tego emocjonalnego skrzyżowania i nie wie, w którą stronę skręcić.

Bo kiedy jest zdystansowany, słyszy, że jest zimny. Kiedy zaczyna się otwierać, nagle okazuje się, że traci aurę, że coś z niego zeszło, że już „nie jest taki męski jak na początku”.

Problem polega na tym, że wielu ludzi nie chce partnera. Chce fantazję. Chce miks twardziela i terapeuty. Faceta, który będzie skałą, ale jednocześnie poduszką emocjonalną. Kogoś, kto wszystko uniesie, ale sam nigdy nie będzie ciężarem.

Tylko że tak się nie da.

Dojrzała męskość nie polega na byciu robotem bez uczuć ani na rozlewaniu się emocjonalnie przy każdej okazji. Polega na elastyczności. Na tym, że potrafisz być czuły wtedy, kiedy trzeba, i stanowczy wtedy, kiedy sytuacja tego wymaga.

Czułość nie odbiera ci siły. Brak kręgosłupa ją odbiera.

Facet, który potrafi powiedzieć „to mnie zabolało”, a jednocześnie umie postawić granicę, nie jest słaby. Jest groźny w najlepszym możliwym znaczeniu. Bo jest świadomy.

#psychologia #trauma #depresja

W Polsce jest taki dziwny zwyczaj, że choroba musi wyglądać jak choroba. Masz leżeć, jęczeć, najlepiej nie odbierać telefonu i absolutnie nie możesz się uśmiechać. Bo jeśli się śmiejesz, jeśli wrzucisz coś do internetu, jeśli przez chwilę zapomnisz o bólu, to nagle okazuje się, że wcale nie jesteś chory. Że przesadzasz. Że udajesz.

Tylko że ludzie nadal mylą dwie rzeczy: funkcjonowanie z brakiem cierpienia.

To, że ktoś potrafi wstać z łóżka, pójść do pracy, nagrać rolkę albo spotkać się z kimś na kawę, nie oznacza, że jest okej. Czasem oznacza tylko tyle, że nauczył się żyć mimo bólu. A to jest ogromna różnica.

Najwięcej ludzi chodzi po świecie w trybie zadaniowym. Uśmiechnięci. Ogarniający życie. Robiący swoje. A w środku zmęczeni tak bardzo, że nawet nie pamiętają już, jak to jest naprawdę odpocząć.

Bo prawda jest taka, że dorosłość często polega na tym, że cierpisz po cichu. Bez fanfar. Bez dramatycznej muzyki w tle. Po prostu wstajesz i robisz, co trzeba.

I może zamiast podważać czyjeś zmęczenie tylko dlatego, że nie wygląda tak, jak sobie wyobrażamy, warto zrozumieć jedną rzecz: ludzie nie zawsze pokazują swój najgorszy moment. Nie dlatego, że go nie ma. Tylko dlatego, że nie każdy ma przestrzeń, żeby się rozsypać.

Nie każdy płacze publicznie. Nie każdy mówi, jak bardzo mu ciężko. Niektórzy po prostu zaciskają zęby i idą dalej.

#psychologia #polska #choroba

W Polsce jest taki dziwny zwyczaj, że choroba musi wyglądać jak choroba. Masz leżeć, jęczeć, najlepiej nie odbierać telefonu i absolutnie nie możesz się uśmiechać. Bo jeśli się śmiejesz, jeśli wrzucisz coś do internetu, jeśli przez chwilę zapomnisz o bólu, to nagle okazuje się, że wcale nie jesteś chory. Że przesadzasz. Że udajesz.

Tylko że ludzie nadal mylą dwie rzeczy: funkcjonowanie z brakiem cierpienia.

To, że ktoś potrafi wstać z łóżka, pójść do pracy, nagrać rolkę albo spotkać się z kimś na kawę, nie oznacza, że jest okej. Czasem oznacza tylko tyle, że nauczył się żyć mimo bólu. A to jest ogromna różnica.

Najwięcej ludzi chodzi po świecie w trybie zadaniowym. Uśmiechnięci. Ogarniający życie. Robiący swoje. A w środku zmęczeni tak bardzo, że nawet nie pamiętają już, jak to jest naprawdę odpocząć.

Bo prawda jest taka, że dorosłość często polega na tym, że cierpisz po cichu. Bez fanfar. Bez dramatycznej muzyki w tle. Po prostu wstajesz i robisz, co trzeba.

I może zamiast podważać czyjeś zmęczenie tylko dlatego, że nie wygląda tak, jak sobie wyobrażamy, warto zrozumieć jedną rzecz: ludzie nie zawsze pokazują swój najgorszy moment. Nie dlatego, że go nie ma. Tylko dlatego, że nie każdy ma przestrzeń, żeby się rozsypać.

Nie każdy płacze publicznie. Nie każdy mówi, jak bardzo mu ciężko. Niektórzy po prostu zaciskają zęby i idą dalej.

#psychologia #polska #choroba

Większość ludzi powtarza jak mantrę: żyje się tylko raz. Brzmi dobrze, brzmi odważnie, brzmi jak cytat pod zdjęcie z wakacji. Tylko że to nie do końca prawda. Umieramy raz. Ale żyjemy każdego dnia. I to jest dużo bardziej niewygodne, bo oznacza odpowiedzialność za to, jak ten dzień wygląda.

Bo życie nie składa się z wielkich momentów. Nie składa się z jednego przełomu, który nagle wszystko naprawi. Ono składa się z poniedziałków, w których nie chce ci się wstać. Z wtorków, kiedy wątpisz w siebie. Ze śród, w których masz ochotę wszystko rzucić. I właśnie w tych zwykłych dniach budujesz albo niszczysz swoje życie.

Ludzie czekają na „lepszy moment”. Na więcej pieniędzy. Na lepszą formę. Na większą pewność siebie. Na znak, że są gotowi. Tylko że gotowość prawie nigdy nie przychodzi przed działaniem. Ona pojawia się dopiero w trakcie.

Największą tragedią nie jest to, że umrzesz. Największą tragedią jest to, że możesz przeżyć całe życie na pół gwizdka. Bez decyzji. Bez odwagi. Bez sprawdzania, kim naprawdę mógłbyś się stać.

Każdy dzień to małe życie. Możesz go przespać, przeżyć na autopilocie, odkładać siebie na później. Albo możesz zrobić coś, co przybliża cię do człowieka, którym chcesz być. Nawet jeśli to jest mały krok. Nawet jeśli się boisz.

Bo prawda jest prosta: nie cofniesz czasu. Ale możesz przestać go marnować.

Nie potrzebujesz idealnego momentu. Potrzebujesz decyzji.

#psychologia #trauma #terapia

Większość ludzi powtarza jak mantrę: żyje się tylko raz. Brzmi dobrze, brzmi odważnie, brzmi jak cytat pod zdjęcie z wakacji. Tylko że to nie do końca prawda. Umieramy raz. Ale żyjemy każdego dnia. I to jest dużo bardziej niewygodne, bo oznacza odpowiedzialność za to, jak ten dzień wygląda.

Bo życie nie składa się z wielkich momentów. Nie składa się z jednego przełomu, który nagle wszystko naprawi. Ono składa się z poniedziałków, w których nie chce ci się wstać. Z wtorków, kiedy wątpisz w siebie. Ze śród, w których masz ochotę wszystko rzucić. I właśnie w tych zwykłych dniach budujesz albo niszczysz swoje życie.

Ludzie czekają na „lepszy moment”. Na więcej pieniędzy. Na lepszą formę. Na większą pewność siebie. Na znak, że są gotowi. Tylko że gotowość prawie nigdy nie przychodzi przed działaniem. Ona pojawia się dopiero w trakcie.

Największą tragedią nie jest to, że umrzesz. Największą tragedią jest to, że możesz przeżyć całe życie na pół gwizdka. Bez decyzji. Bez odwagi. Bez sprawdzania, kim naprawdę mógłbyś się stać.

Każdy dzień to małe życie. Możesz go przespać, przeżyć na autopilocie, odkładać siebie na później. Albo możesz zrobić coś, co przybliża cię do człowieka, którym chcesz być. Nawet jeśli to jest mały krok. Nawet jeśli się boisz.

Bo prawda jest prosta: nie cofniesz czasu. Ale możesz przestać go marnować.

Nie potrzebujesz idealnego momentu. Potrzebujesz decyzji.

#psychologia #trauma #terapia

Wyobraź sobie, że ktoś sadza cię za kierownicą samochodu, zawiązuje ci oczy i mówi: jedź. Nie widzisz drogi, nie widzisz zakrętów, nie masz pojęcia gdzie jesteś. Jedziesz po omacku, napięty jak struna, próbując zgadywać każdy ruch. I nagle słyszysz krzyk: „Co ty robisz?! Obrysowałeś auto!”. Tylko jak miałeś go nie obrysować, skoro nikt nie pozwolił ci zobaczyć drogi?

Dokładnie tak wygląda seks bez komunikacji. Dwie osoby wchodzą w jedną z najbardziej intymnych przestrzeni życia, ale boją się powiedzieć, co lubią, czego nie lubią, czego potrzebują, a co je zamyka. Każde próbuje zgadywać. Każde liczy, że „jakoś się dopasujemy”. A potem pojawia się rozczarowanie, napięcie i ciche pretensje.

Prawda jest taka, że partner nie jest jasnowidzem. Nie odczyta twoich reakcji idealnie, nie rozszyfruje każdego westchnienia i nie domyśli się granic, jeśli ich nie nazwiesz. Brak komunikacji to nie tajemniczość ani romantyzm. To proszenie się o frustrację.

Największy paradoks polega na tym, że ludzie potrafią godzinami rozmawiać o pracy, pieniądzach, wakacjach czy planach na przyszłość, ale kiedy temat schodzi na ich własne ciało i potrzeby, nagle zapada cisza. Wstyd, lęk przed oceną, strach że „wyjdę na dziwnego” albo „zrobię komuś przykrość” zamykają usta skuteczniej niż cokolwiek innego.

A potem jedna strona czuje się niewysłuchana, druga niepewna, i obie zaczynają myśleć, że coś jest z nimi nie tak. Nie. Z wami jest wszystko w porządku. Problemem jest brak mapy.

Komunikacja w bliskości to właśnie taka mapa. Mówisz: skręć tutaj. Zwolnij. To jest dobre. Tego nie chcę. Spróbujmy inaczej. Bez tego jedziecie na ślepo i liczycie na cud.

I wiesz co jest w tym wszystkim najważniejsze? Mówienie o swoich potrzebach nie jest egoizmem. Jest odpowiedzialnością. Bo kiedy masz odwagę powiedzieć prawdę, dajesz drugiej osobie realną szansę, żeby była dla ciebie dobra. A sobie dajesz szansę, żeby w końcu przestać zgadywać i zacząć naprawdę doświadczać bliskości.

Zasłonięte oczy nigdy nie były oznaką zaufania. Zaufanie polega na tym, że ktoś pozwala ci widzieć drogę.

#psychologia #trauma #terapia

Wyobraź sobie, że ktoś sadza cię za kierownicą samochodu, zawiązuje ci oczy i mówi: jedź. Nie widzisz drogi, nie widzisz zakrętów, nie masz pojęcia gdzie jesteś. Jedziesz po omacku, napięty jak struna, próbując zgadywać każdy ruch. I nagle słyszysz krzyk: „Co ty robisz?! Obrysowałeś auto!”. Tylko jak miałeś go nie obrysować, skoro nikt nie pozwolił ci zobaczyć drogi?

Dokładnie tak wygląda seks bez komunikacji. Dwie osoby wchodzą w jedną z najbardziej intymnych przestrzeni życia, ale boją się powiedzieć, co lubią, czego nie lubią, czego potrzebują, a co je zamyka. Każde próbuje zgadywać. Każde liczy, że „jakoś się dopasujemy”. A potem pojawia się rozczarowanie, napięcie i ciche pretensje.

Prawda jest taka, że partner nie jest jasnowidzem. Nie odczyta twoich reakcji idealnie, nie rozszyfruje każdego westchnienia i nie domyśli się granic, jeśli ich nie nazwiesz. Brak komunikacji to nie tajemniczość ani romantyzm. To proszenie się o frustrację.

Największy paradoks polega na tym, że ludzie potrafią godzinami rozmawiać o pracy, pieniądzach, wakacjach czy planach na przyszłość, ale kiedy temat schodzi na ich własne ciało i potrzeby, nagle zapada cisza. Wstyd, lęk przed oceną, strach że „wyjdę na dziwnego” albo „zrobię komuś przykrość” zamykają usta skuteczniej niż cokolwiek innego.

A potem jedna strona czuje się niewysłuchana, druga niepewna, i obie zaczynają myśleć, że coś jest z nimi nie tak. Nie. Z wami jest wszystko w porządku. Problemem jest brak mapy.

Komunikacja w bliskości to właśnie taka mapa. Mówisz: skręć tutaj. Zwolnij. To jest dobre. Tego nie chcę. Spróbujmy inaczej. Bez tego jedziecie na ślepo i liczycie na cud.

I wiesz co jest w tym wszystkim najważniejsze? Mówienie o swoich potrzebach nie jest egoizmem. Jest odpowiedzialnością. Bo kiedy masz odwagę powiedzieć prawdę, dajesz drugiej osobie realną szansę, żeby była dla ciebie dobra. A sobie dajesz szansę, żeby w końcu przestać zgadywać i zacząć naprawdę doświadczać bliskości.

Zasłonięte oczy nigdy nie były oznaką zaufania. Zaufanie polega na tym, że ktoś pozwala ci widzieć drogę.

#psychologia #trauma #terapia

Najwięcej związków nie rozpada się przez jedną wielką zdradę, dramat czy spektakularną kłótnię. One rozpadają się po cichu. Zaczyna się od rzeczy tak banalnej, że większość ludzi ją ignoruje. Od braku rozmów.

Najpierw przestajecie mówić o tym, co naprawdę czujecie. Zostają tylko komunikaty logistyczne: co kupić, kto odbiera dzieci, o której wracasz. Emocje schodzą na drugi plan, potrzeby jeszcze niżej. Zakładacie, że druga osoba „powinna się domyślić”. A prawda jest taka, że ludzie nie czytają w myślach. Nawet ci, którzy nas kochają.

Potem pojawia się frustracja. Cicha, duszona w środku. Jedna osoba czuje się niewidziana. Druga niedoceniona. Zaczynają się drobne uszczypliwości, ironia, wycofanie. Już nie mówisz wprost, tylko rzucasz aluzje albo zamykasz się w sobie, bo „i tak nie zrozumie”.

Z frustracji bardzo blisko do emocjonalnego dystansu. A kiedy znika emocjonalna bliskość, ciało bardzo często idzie za tym. Seks nie znika nagle. On najpierw staje się rzadszy, potem mechaniczny, aż w końcu zaczyna przypominać obowiązek albo temat, którego lepiej nie ruszać.

I tu wiele osób popełnia ogromny błąd interpretacyjny. Myślą, że problemem jest brak seksu. Nie. Brak seksu jest tylko objawem. Problemem jest to, że przestaliście się spotykać jako ludzie.

Człowiek ma ogromną potrzebę bycia widzianym i pożądanym. Jeśli nie dostaje tego w relacji, jego mózg zaczyna się rozglądać. Nie zawsze świadomie. Czasem wystarczy ktoś, kto słucha. Kto patrzy z ciekawością. Kto daje uwagę, której tak bardzo brakowało.

I nagle pojawia się zdrada, a wszyscy są w szoku. „Jak to możliwe? Przecież było normalnie”.

Nie było normalnie. Było cicho.

Zdrada bardzo rzadko zaczyna się w łóżku. Zazwyczaj zaczyna się w miejscu, w którym ktoś od dawna czuje się samotny.

#psychologia #trauma #terapia

Najwięcej związków nie rozpada się przez jedną wielką zdradę, dramat czy spektakularną kłótnię. One rozpadają się po cichu. Zaczyna się od rzeczy tak banalnej, że większość ludzi ją ignoruje. Od braku rozmów.

Najpierw przestajecie mówić o tym, co naprawdę czujecie. Zostają tylko komunikaty logistyczne: co kupić, kto odbiera dzieci, o której wracasz. Emocje schodzą na drugi plan, potrzeby jeszcze niżej. Zakładacie, że druga osoba „powinna się domyślić”. A prawda jest taka, że ludzie nie czytają w myślach. Nawet ci, którzy nas kochają.

Potem pojawia się frustracja. Cicha, duszona w środku. Jedna osoba czuje się niewidziana. Druga niedoceniona. Zaczynają się drobne uszczypliwości, ironia, wycofanie. Już nie mówisz wprost, tylko rzucasz aluzje albo zamykasz się w sobie, bo „i tak nie zrozumie”.

Z frustracji bardzo blisko do emocjonalnego dystansu. A kiedy znika emocjonalna bliskość, ciało bardzo często idzie za tym. Seks nie znika nagle. On najpierw staje się rzadszy, potem mechaniczny, aż w końcu zaczyna przypominać obowiązek albo temat, którego lepiej nie ruszać.

I tu wiele osób popełnia ogromny błąd interpretacyjny. Myślą, że problemem jest brak seksu. Nie. Brak seksu jest tylko objawem. Problemem jest to, że przestaliście się spotykać jako ludzie.

Człowiek ma ogromną potrzebę bycia widzianym i pożądanym. Jeśli nie dostaje tego w relacji, jego mózg zaczyna się rozglądać. Nie zawsze świadomie. Czasem wystarczy ktoś, kto słucha. Kto patrzy z ciekawością. Kto daje uwagę, której tak bardzo brakowało.

I nagle pojawia się zdrada, a wszyscy są w szoku. „Jak to możliwe? Przecież było normalnie”.

Nie było normalnie. Było cicho.

Zdrada bardzo rzadko zaczyna się w łóżku. Zazwyczaj zaczyna się w miejscu, w którym ktoś od dawna czuje się samotny.

#psychologia #trauma #terapia

Większość kobiet mówi, że chce stabilnego, czułego, obecnego emocjonalnie faceta. Kogoś, kto potrafi rozmawiać, wspierać, budować poczucie bezpieczeństwa. I to nie jest żadna ściema, badania nad preferencjami partnerskimi od lat pokazują, że długoterminowo kobiety faktycznie szukają stabilności.

A potem bardzo często pojawia się ktoś zupełnie inny. Typ, który jest nieprzewidywalny, emocjonalnie niedostępny, trochę zimny, trochę gorący. Dzisiaj daje uwagę, jutro znika. Klasyczny rollercoaster.

Dlaczego tak się dzieje?

Bo nasz mózg nie zakochuje się w spokoju. Zakochuje się w intensywności.

Nieprzewidywalność podbija dopaminę. Raz dostajesz nagrodę, raz nie. Dokładnie tak działa mechanizm uzależnień. Psychologia nazywa to wzmocnieniem nieregularnym. Najsilniejszym mechanizmem budującym przywiązanie.

Spokojny facet daje bezpieczeństwo. Bad boy daje emocje. A dla mózgu emocje często są mylone z chemią i namiętnością.

Do tego dochodzi jeszcze jeden mechanizm. Dla części osób miłość, która jest stabilna, jest… podejrzana. Bo jeśli dorastałeś w chaosie emocjonalnym, to spokój nie wydaje się znajomy. Wydaje się nudny. Obcy.

Bo ekscytacja jest świetna na początek. Ale to stabilność decyduje, czy relacja przetrwa moment, kiedy opadną hormony.

Dojrzałość polega na tym, że przestajesz pytać: „kto mnie bardziej rozpala?”, a zaczynasz pytać: „przy kim moje życie jest spokojniejsze, większe i zdrowsze?”.

I teraz ważna rzecz dla facetów, którzy słyszą, że kobiety wybierają bad boyów.

Nie chodzi o to, żebyś stał się dupkiem.
Chodzi o to, żebyś nie był pozbawiony kręgosłupa.

Czułość bez siły staje się nijaka.
Stabilność bez charakteru staje się nudna.

#psychologia #trauma #terapia

Większość kobiet mówi, że chce stabilnego, czułego, obecnego emocjonalnie faceta. Kogoś, kto potrafi rozmawiać, wspierać, budować poczucie bezpieczeństwa. I to nie jest żadna ściema, badania nad preferencjami partnerskimi od lat pokazują, że długoterminowo kobiety faktycznie szukają stabilności.

A potem bardzo często pojawia się ktoś zupełnie inny. Typ, który jest nieprzewidywalny, emocjonalnie niedostępny, trochę zimny, trochę gorący. Dzisiaj daje uwagę, jutro znika. Klasyczny rollercoaster.

Dlaczego tak się dzieje?

Bo nasz mózg nie zakochuje się w spokoju. Zakochuje się w intensywności.

Nieprzewidywalność podbija dopaminę. Raz dostajesz nagrodę, raz nie. Dokładnie tak działa mechanizm uzależnień. Psychologia nazywa to wzmocnieniem nieregularnym. Najsilniejszym mechanizmem budującym przywiązanie.

Spokojny facet daje bezpieczeństwo. Bad boy daje emocje. A dla mózgu emocje często są mylone z chemią i namiętnością.

Do tego dochodzi jeszcze jeden mechanizm. Dla części osób miłość, która jest stabilna, jest… podejrzana. Bo jeśli dorastałeś w chaosie emocjonalnym, to spokój nie wydaje się znajomy. Wydaje się nudny. Obcy.

Bo ekscytacja jest świetna na początek. Ale to stabilność decyduje, czy relacja przetrwa moment, kiedy opadną hormony.

Dojrzałość polega na tym, że przestajesz pytać: „kto mnie bardziej rozpala?”, a zaczynasz pytać: „przy kim moje życie jest spokojniejsze, większe i zdrowsze?”.

I teraz ważna rzecz dla facetów, którzy słyszą, że kobiety wybierają bad boyów.

Nie chodzi o to, żebyś stał się dupkiem.
Chodzi o to, żebyś nie był pozbawiony kręgosłupa.

Czułość bez siły staje się nijaka.
Stabilność bez charakteru staje się nudna.

#psychologia #trauma #terapia

Prawdziwa miłość nie polega na tym, że rozpadasz się za każdym razem, gdy druga osoba cierpi. Polega na tym, że potrafisz być obok. Stabilnie. Spokojnie. Bez wpadania w emocjonalny wir.

Empatia to nie jest paraliż.
Odpowiedzialność to nie jest poczucie winy.
Bliskość to nie jest utrata siebie.

Dojrzała miłość chce rozwiązywać problemy, a nie tylko reagować bólem na ból. Nie krzyczy razem z chaosem. Ona go reguluje.

Jeśli czyjś smutek rozrywa cię od środka, jeśli natychmiast uruchamia się w tobie panika, jeśli czujesz, że musisz kogoś ratować kosztem siebie, to bardzo często nie jest miłość.

To jest lęk przed utratą.
Lęk przed odrzuceniem.
Lęk przed samotnością.

W psychologii nazywa się to aktywacją stylu lękowego. Twój mózg nie walczy wtedy o relację. On walczy o przetrwanie, bo odrzucenie interpretuje jak zagrożenie.

Dlatego tak wielu ludzi wchodzi w relacje nie z miejsca spokoju, tylko z miejsca braku. Szukają kogoś, kto uciszy ich strach, a nie kogoś, z kim mogą budować coś zdrowego.

Miłość nie jest emocjonalną histerią.
Miłość jest regulacją.

To zdolność powiedzenia: „jest trudno, ale nie tracę siebie”.
To umiejętność wspierania bez wchodzenia w rolę ratownika.
To obecność bez kontroli.

Bo jeśli, kochając kogoś, ciągle znikasz sam przed sobą… to nie jest relacja. To jest powolne samoporzucenie.

Zdrowa miłość nie zabiera ci powietrza.
Ona daje przestrzeń, w której możesz oddychać.

#psychologia #trauma #terapia

Prawdziwa miłość nie polega na tym, że rozpadasz się za każdym razem, gdy druga osoba cierpi. Polega na tym, że potrafisz być obok. Stabilnie. Spokojnie. Bez wpadania w emocjonalny wir.

Empatia to nie jest paraliż.
Odpowiedzialność to nie jest poczucie winy.
Bliskość to nie jest utrata siebie.

Dojrzała miłość chce rozwiązywać problemy, a nie tylko reagować bólem na ból. Nie krzyczy razem z chaosem. Ona go reguluje.

Jeśli czyjś smutek rozrywa cię od środka, jeśli natychmiast uruchamia się w tobie panika, jeśli czujesz, że musisz kogoś ratować kosztem siebie, to bardzo często nie jest miłość.

To jest lęk przed utratą.
Lęk przed odrzuceniem.
Lęk przed samotnością.

W psychologii nazywa się to aktywacją stylu lękowego. Twój mózg nie walczy wtedy o relację. On walczy o przetrwanie, bo odrzucenie interpretuje jak zagrożenie.

Dlatego tak wielu ludzi wchodzi w relacje nie z miejsca spokoju, tylko z miejsca braku. Szukają kogoś, kto uciszy ich strach, a nie kogoś, z kim mogą budować coś zdrowego.

Miłość nie jest emocjonalną histerią.
Miłość jest regulacją.

To zdolność powiedzenia: „jest trudno, ale nie tracę siebie”.
To umiejętność wspierania bez wchodzenia w rolę ratownika.
To obecność bez kontroli.

Bo jeśli, kochając kogoś, ciągle znikasz sam przed sobą… to nie jest relacja. To jest powolne samoporzucenie.

Zdrowa miłość nie zabiera ci powietrza.
Ona daje przestrzeń, w której możesz oddychać.

#psychologia #trauma #terapia

To, w jakim domu dorastasz, nie jest tylko wspomnieniem z dzieciństwa.
To jest system operacyjny, który wgrywa ci się do głowy na całe dorosłe życie.

Relacje, które widziałeś jako dziecko, stają się relacjami, które później uznajesz za „normalne”.

Nie dlatego, że są zdrowe.
Dlatego, że są znajome.

Słaby ojciec często nie daje córce poczucia bezpieczeństwa. A dziewczynka, która nie czuje się chroniona, zaczyna bardzo wcześnie szukać walidacji na zewnątrz. Nie z rozwiązłości. Z głodu. Głodu uwagi, stabilności i emocjonalnej obecności.

Dominująca matka potrafi wychować mężczyznę, który całe życie będzie szukał kobiety podobnej do niej – silnej, decyzyjnej, kontrolującej. Bo podświadomość nie pyta: „czy to jest dobre?”. Ona pyta: „czy to jest znane?”.

Narcystyczny rodzic nie wychowuje dziecka. On wychowuje lustro.
A dziecko, które całe życie musi odbijać cudze potrzeby, w dorosłości często nie wie nawet, kim naprawdę jest.

Nieobecny ojciec bardzo rzadko oznacza tylko brak jednej osoby przy stole.
Często oznacza brak granic, brak wzorca męskości, brak kogoś, kto pokazuje: „świat jest trudny, ale ty sobie w nim poradzisz”.

I potem dorastają ludzie, którzy z zewnątrz wyglądają normalnie, ale w środku noszą ogromny wstyd, autoagresję i poczucie, że są „nie dość”.

Złe małżeństwa nie kończą się na dwóch nieszczęśliwych dorosłych.
One tworzą emocjonalny klimat, w którym dzieci uczą się, że miłość boli, bliskość rani, a konflikty rozwiązuje się krzykiem albo ciszą.

A teraz najważniejsze.

Rozbite domy nie zawsze tworzą rozbitych ludzi.
Ale nieprzepracowane rany bardzo często tworzą dorosłych, którzy nieświadomie ranią innych.

Bo człowiek, który nie zmierzył się ze swoim bólem, będzie go przekazywał dalej – w relacjach, w małżeństwie, w rodzicielstwie.

#psychologia #trauma #terapia

To, w jakim domu dorastasz, nie jest tylko wspomnieniem z dzieciństwa.
To jest system operacyjny, który wgrywa ci się do głowy na całe dorosłe życie.

Relacje, które widziałeś jako dziecko, stają się relacjami, które później uznajesz za „normalne”.

Nie dlatego, że są zdrowe.
Dlatego, że są znajome.

Słaby ojciec często nie daje córce poczucia bezpieczeństwa. A dziewczynka, która nie czuje się chroniona, zaczyna bardzo wcześnie szukać walidacji na zewnątrz. Nie z rozwiązłości. Z głodu. Głodu uwagi, stabilności i emocjonalnej obecności.

Dominująca matka potrafi wychować mężczyznę, który całe życie będzie szukał kobiety podobnej do niej – silnej, decyzyjnej, kontrolującej. Bo podświadomość nie pyta: „czy to jest dobre?”. Ona pyta: „czy to jest znane?”.

Narcystyczny rodzic nie wychowuje dziecka. On wychowuje lustro.
A dziecko, które całe życie musi odbijać cudze potrzeby, w dorosłości często nie wie nawet, kim naprawdę jest.

Nieobecny ojciec bardzo rzadko oznacza tylko brak jednej osoby przy stole.
Często oznacza brak granic, brak wzorca męskości, brak kogoś, kto pokazuje: „świat jest trudny, ale ty sobie w nim poradzisz”.

I potem dorastają ludzie, którzy z zewnątrz wyglądają normalnie, ale w środku noszą ogromny wstyd, autoagresję i poczucie, że są „nie dość”.

Złe małżeństwa nie kończą się na dwóch nieszczęśliwych dorosłych.
One tworzą emocjonalny klimat, w którym dzieci uczą się, że miłość boli, bliskość rani, a konflikty rozwiązuje się krzykiem albo ciszą.

A teraz najważniejsze.

Rozbite domy nie zawsze tworzą rozbitych ludzi.
Ale nieprzepracowane rany bardzo często tworzą dorosłych, którzy nieświadomie ranią innych.

Bo człowiek, który nie zmierzył się ze swoim bólem, będzie go przekazywał dalej – w relacjach, w małżeństwie, w rodzicielstwie.

#psychologia #trauma #terapia

Największym zabójcą namiętności w wielu związkach wcale nie jest brak chemii. Nie jest nim stres, dzieci, praca ani nawet rutyna dnia codziennego.

Najczęściej winne jest… samo łóżko.

Bo z czasem seks zaczyna być traktowany jak punkt programu. Jak mycie zębów przed snem. Idziecie do sypialni, gasicie światło i mózg włącza autopilota. Ten sam schemat. Ta sama kolejność. Ten sam rytm. Zero napięcia, zero ciekawości, zero elementu zaskoczenia.

A mózg nie podnieca się przewidywalnością. Mózg kocha nowość.

Neurobiologia jest tu bezlitosna. Dopamina, czyli neuroprzekaźnik odpowiedzialny za pożądanie i ekscytację, najmocniej odpala się wtedy, gdy pojawia się coś nieoczywistego. Coś, co wytrąca nas z rutyny. Dlatego początek relacji jest tak elektryzujący. Wszystko jest nowe.

Potem ludzie zaczynają uprawiać seks bardziej z przyzwyczajenia niż z ciekawości drugiej osoby.

I nagle słyszysz: „coś się wypaliło”.

Nie. Często nie wypaliło. Po prostu zamieniliście spontaniczność na procedurę.

Problem nie polega na tym, że robicie to w łóżku. Problem polega na tym, że robicie to zawsze tak samo.

Pożądanie nie znosi nudy, a nuda rodzi się z automatu.

Najbardziej namiętne pary wcale nie mają jakiejś magicznej kompatybilności. One po prostu nie pozwalają, żeby relacja zamieniła się w powtarzalny rytuał. Rozmawiają. Są ciekawe siebie. Czasem zmieniają kontekst, czasem tempo życia, czasem sposób okazywania bliskości.

Bo intymność zaczyna się dużo wcześniej niż w sypialni. Zaczyna się w spojrzeniach, w napięciu między spotkaniami, w drobnych gestach, w poczuciu, że ta druga osoba nadal jest kimś do odkrywania, a nie kimś „już znanym”.

Jeśli wszystko robisz na autopilocie, nie dziw się, że przestajesz czuć.#namiętność #milosc #psychologia

Największym zabójcą namiętności w wielu związkach wcale nie jest brak chemii. Nie jest nim stres, dzieci, praca ani nawet rutyna dnia codziennego.

Najczęściej winne jest… samo łóżko.

Bo z czasem seks zaczyna być traktowany jak punkt programu. Jak mycie zębów przed snem. Idziecie do sypialni, gasicie światło i mózg włącza autopilota. Ten sam schemat. Ta sama kolejność. Ten sam rytm. Zero napięcia, zero ciekawości, zero elementu zaskoczenia.

A mózg nie podnieca się przewidywalnością. Mózg kocha nowość.

Neurobiologia jest tu bezlitosna. Dopamina, czyli neuroprzekaźnik odpowiedzialny za pożądanie i ekscytację, najmocniej odpala się wtedy, gdy pojawia się coś nieoczywistego. Coś, co wytrąca nas z rutyny. Dlatego początek relacji jest tak elektryzujący. Wszystko jest nowe.

Potem ludzie zaczynają uprawiać seks bardziej z przyzwyczajenia niż z ciekawości drugiej osoby.

I nagle słyszysz: „coś się wypaliło”.

Nie. Często nie wypaliło. Po prostu zamieniliście spontaniczność na procedurę.

Problem nie polega na tym, że robicie to w łóżku. Problem polega na tym, że robicie to zawsze tak samo.

Pożądanie nie znosi nudy, a nuda rodzi się z automatu.

Najbardziej namiętne pary wcale nie mają jakiejś magicznej kompatybilności. One po prostu nie pozwalają, żeby relacja zamieniła się w powtarzalny rytuał. Rozmawiają. Są ciekawe siebie. Czasem zmieniają kontekst, czasem tempo życia, czasem sposób okazywania bliskości.

Bo intymność zaczyna się dużo wcześniej niż w sypialni. Zaczyna się w spojrzeniach, w napięciu między spotkaniami, w drobnych gestach, w poczuciu, że ta druga osoba nadal jest kimś do odkrywania, a nie kimś „już znanym”.

Jeśli wszystko robisz na autopilocie, nie dziw się, że przestajesz czuć.#namiętność #milosc #psychologia

Ludzie mają w głowie fantazję o namiętnym, dzikim seksie. O takim, o którym mówi się pół żartem „filmowy”, „bez hamulców”, „jak z marzeń”. Problem polega na tym, że kiedy przychodzi moment rozmowy o tym, co naprawdę ich kręci, nagle zapada cisza.

Bo łatwiej jest marzyć niż się odsłonić.

Psychologia jest tu bardzo konkretna. Seks to jedna z najbardziej wrażliwych przestrzeni naszego ego. Mówienie o swoich pragnieniach oznacza ryzyko odrzucenia, wyśmiania albo ocenienia. A ludzki mózg panicznie boi się wykluczenia społecznego, bo dla naszego układu nerwowego odrzucenie nadal brzmi jak zagrożenie przetrwania.

Więc co robi większość ludzi? Udaje. Gra bezpiecznie. Liczy, że partner „sam się domyśli”. Albo tłumi potrzeby tak długo, aż frustracja zaczyna wychodzić bokiem w postaci pretensji, chłodu czy spadku pożądania.

Paradoks jest brutalny. Ludzie chcą intensywności, ale wybierają komfort milczenia. Chcą bliskości, ale unikają szczerości, która tę bliskość buduje.

A prawda jest prosta. Najlepsze życie intymne nie rodzi się z odwagi w łóżku. Ono rodzi się z odwagi w rozmowie.

Bo kiedy dwoje dorosłych ludzi potrafi powiedzieć: „to lubię”, „tego nie”, „chciałbym spróbować”, „tu jest moja granica” – wtedy napięcie zamienia się w zaufanie. A zaufanie jest największym afrodyzjakiem, jaki istnieje.

Dojrzałość seksualna nie polega na doświadczeniu ani na technice. Polega na zdolności do komunikowania prawdy bez wstydu.

Jeśli potrafisz rozmawiać o pieniądzach, planach czy problemach, ale nie potrafisz rozmawiać o swoich pragnieniach, to znaczy, że wciąż uczysz się odwagi.

#psychologia #facet #zwiazek

Ludzie mają w głowie fantazję o namiętnym, dzikim seksie. O takim, o którym mówi się pół żartem „filmowy”, „bez hamulców”, „jak z marzeń”. Problem polega na tym, że kiedy przychodzi moment rozmowy o tym, co naprawdę ich kręci, nagle zapada cisza.

Bo łatwiej jest marzyć niż się odsłonić.

Psychologia jest tu bardzo konkretna. Seks to jedna z najbardziej wrażliwych przestrzeni naszego ego. Mówienie o swoich pragnieniach oznacza ryzyko odrzucenia, wyśmiania albo ocenienia. A ludzki mózg panicznie boi się wykluczenia społecznego, bo dla naszego układu nerwowego odrzucenie nadal brzmi jak zagrożenie przetrwania.

Więc co robi większość ludzi? Udaje. Gra bezpiecznie. Liczy, że partner „sam się domyśli”. Albo tłumi potrzeby tak długo, aż frustracja zaczyna wychodzić bokiem w postaci pretensji, chłodu czy spadku pożądania.

Paradoks jest brutalny. Ludzie chcą intensywności, ale wybierają komfort milczenia. Chcą bliskości, ale unikają szczerości, która tę bliskość buduje.

A prawda jest prosta. Najlepsze życie intymne nie rodzi się z odwagi w łóżku. Ono rodzi się z odwagi w rozmowie.

Bo kiedy dwoje dorosłych ludzi potrafi powiedzieć: „to lubię”, „tego nie”, „chciałbym spróbować”, „tu jest moja granica” – wtedy napięcie zamienia się w zaufanie. A zaufanie jest największym afrodyzjakiem, jaki istnieje.

Dojrzałość seksualna nie polega na doświadczeniu ani na technice. Polega na zdolności do komunikowania prawdy bez wstydu.

Jeśli potrafisz rozmawiać o pieniądzach, planach czy problemach, ale nie potrafisz rozmawiać o swoich pragnieniach, to znaczy, że wciąż uczysz się odwagi.

#psychologia #facet #zwiazek

Ludzie bardzo często mylą lojalność z tolerowaniem rzeczy, których nigdy tolerować nie powinni. Wmawia się nam, że jeśli kogoś kochasz, to masz zostać „na dobre i na złe”. Problem polega na tym, że nie wszystko, co boli, jest tylko trudnym momentem. Niektóre rzeczy są sygnałem alarmowym.

Zdrada to nie jest gorszy okres. To świadoma decyzja o przekroczeniu granicy. Brak szacunku nie jest chwilową słabością. Jest sposobem patrzenia na drugiego człowieka. Przemoc, manipulacja, gaslighting czy kontrolowanie nie są kryzysami relacji. Są jej powolnym rozkładem.

Psychologia relacji jest w tej kwestii brutalnie szczera. Zdrowy związek może przechodzić przez stres, chorobę, problemy finansowe, utratę bliskości czy momenty zwątpienia. To są realne „złe chwile”, bo uderzają w was oboje, ale nie niszczą fundamentu, którym jest wzajemny szacunek. W takich momentach para walczy razem przeciwko problemowi, a nie przeciwko sobie.

Toksyczna relacja wygląda inaczej. Tam problemem staje się druga osoba. Zaczynasz chodzić na palcach, analizować każde słowo, tłumaczyć czyjeś wybuchy, racjonalizować zachowania, których kiedyś nigdy byś nie zaakceptował. Twój układ nerwowy jest ciągle w trybie czuwania. To nie jest miłość. To jest przetrwanie.

Najniebezpieczniejsze jest to, że człowiek potrafi przyzwyczaić się do wszystkiego. Do krzyku. Do chłodu. Do bycia pomniejszanym. Mózg adaptuje się nawet do bólu, bo przewidywalny ból wydaje się bezpieczniejszy niż nieznana samotność. Dlatego tak wielu ludzi zostaje za długo.

Dojrzałość polega na tym, żeby odróżniać kryzys od degradacji. Kryzys mówi: „jest ciężko, ale wciąż się szanujemy”. Degradacja mówi: „twoje granice nie mają znaczenia”.

Nie jesteś silny dlatego, że potrafisz wytrzymać wszystko. Jesteś silny wtedy, kiedy wiesz, czego nie wolno ci tolerować.

Bo miłość nie wymaga, żebyś zdradzał samego siebie.

#psychologia #facet #trauma

Ludzie bardzo często mylą lojalność z tolerowaniem rzeczy, których nigdy tolerować nie powinni. Wmawia się nam, że jeśli kogoś kochasz, to masz zostać „na dobre i na złe”. Problem polega na tym, że nie wszystko, co boli, jest tylko trudnym momentem. Niektóre rzeczy są sygnałem alarmowym.

Zdrada to nie jest gorszy okres. To świadoma decyzja o przekroczeniu granicy. Brak szacunku nie jest chwilową słabością. Jest sposobem patrzenia na drugiego człowieka. Przemoc, manipulacja, gaslighting czy kontrolowanie nie są kryzysami relacji. Są jej powolnym rozkładem.

Psychologia relacji jest w tej kwestii brutalnie szczera. Zdrowy związek może przechodzić przez stres, chorobę, problemy finansowe, utratę bliskości czy momenty zwątpienia. To są realne „złe chwile”, bo uderzają w was oboje, ale nie niszczą fundamentu, którym jest wzajemny szacunek. W takich momentach para walczy razem przeciwko problemowi, a nie przeciwko sobie.

Toksyczna relacja wygląda inaczej. Tam problemem staje się druga osoba. Zaczynasz chodzić na palcach, analizować każde słowo, tłumaczyć czyjeś wybuchy, racjonalizować zachowania, których kiedyś nigdy byś nie zaakceptował. Twój układ nerwowy jest ciągle w trybie czuwania. To nie jest miłość. To jest przetrwanie.

Najniebezpieczniejsze jest to, że człowiek potrafi przyzwyczaić się do wszystkiego. Do krzyku. Do chłodu. Do bycia pomniejszanym. Mózg adaptuje się nawet do bólu, bo przewidywalny ból wydaje się bezpieczniejszy niż nieznana samotność. Dlatego tak wielu ludzi zostaje za długo.

Dojrzałość polega na tym, żeby odróżniać kryzys od degradacji. Kryzys mówi: „jest ciężko, ale wciąż się szanujemy”. Degradacja mówi: „twoje granice nie mają znaczenia”.

Nie jesteś silny dlatego, że potrafisz wytrzymać wszystko. Jesteś silny wtedy, kiedy wiesz, czego nie wolno ci tolerować.

Bo miłość nie wymaga, żebyś zdradzał samego siebie.

#psychologia #facet #trauma

Jest taki moment w życiu, kiedy przestajesz zbierać punkty za to, jak trudne miałeś dzieciństwo, jak toksyczny był związek, jak bardzo ktoś cię skrzywdził. Nie dlatego, że to było nieważne. Tylko dlatego, że to już niczego nie zmienia tu i teraz.

Każdy dorosły człowiek niesie jakąś historię. Jedni mieli przemoc, inni biedę, inni brak miłości, inni chaos. To jest prawdziwe i to zostawia ślady w psychice, w układzie nerwowym, w sposobie reagowania. Psychologia jasno pokazuje, że trauma wpływa na mózg, na regulację emocji, na poczucie bezpieczeństwa. To nie jest wymysł.

Ale jest też druga część tej prawdy, mniej wygodna. W pewnym momencie odpowiedzialność przechodzi na ciebie. Twoje rany nie są twoją winą, ale twoje leczenie już jest twoją odpowiedzialnością. Świat nie ma obowiązku chodzić wokół twoich zranień na palcach.

Dojrzałość zaczyna się wtedy, kiedy przestajesz używać swojej historii jako usprawiedliwienia dla obecnych wyborów. Kiedy zamiast mówić „taki już jestem przez przeszłość”, zaczynasz mówić „okej, to mnie ukształtowało, ale co ja z tym zrobię dalej”.

Branie się w garść nie oznacza tłumienia emocji ani udawania twardziela. Oznacza, że idziesz na terapię, pracujesz nad schematami, uczysz się regulować emocje, bierzesz odpowiedzialność za swoje reakcje. To jest prawdziwa siła, nie pozowanie na niezniszczalnego.

Ludzie mają naturalną empatię dla cierpienia, ale empatia maleje, kiedy ktoś latami stoi w tym samym miejscu i nic z tym nie robi. Bo wtedy to już nie jest bezradność, tylko wybór pozostania w roli ofiary.

Można mieć trudną historię i zbudować dobre życie. Można też mieć trudną historię i używać jej jako wymówki do autodestrukcji. Jedno i drugie jest zrozumiałe psychologicznie, ale tylko jedno prowadzi do realnej zmiany.

Prawda jest prosta i nie zawsze miła: nikt nie uratuje cię za ciebie. Ludzie mogą ci pomóc, wesprzeć, wskazać drogę, ale krok musisz zrobić sam. I prędzej czy później każdy staje przed wyborem: albo dalej żyjesz swoją przeszłością, albo zaczynasz budować swoją przyszłość.

#psychologia #empatia #trauma

Jest taki moment w życiu, kiedy przestajesz zbierać punkty za to, jak trudne miałeś dzieciństwo, jak toksyczny był związek, jak bardzo ktoś cię skrzywdził. Nie dlatego, że to było nieważne. Tylko dlatego, że to już niczego nie zmienia tu i teraz.

Każdy dorosły człowiek niesie jakąś historię. Jedni mieli przemoc, inni biedę, inni brak miłości, inni chaos. To jest prawdziwe i to zostawia ślady w psychice, w układzie nerwowym, w sposobie reagowania. Psychologia jasno pokazuje, że trauma wpływa na mózg, na regulację emocji, na poczucie bezpieczeństwa. To nie jest wymysł.

Ale jest też druga część tej prawdy, mniej wygodna. W pewnym momencie odpowiedzialność przechodzi na ciebie. Twoje rany nie są twoją winą, ale twoje leczenie już jest twoją odpowiedzialnością. Świat nie ma obowiązku chodzić wokół twoich zranień na palcach.

Dojrzałość zaczyna się wtedy, kiedy przestajesz używać swojej historii jako usprawiedliwienia dla obecnych wyborów. Kiedy zamiast mówić „taki już jestem przez przeszłość”, zaczynasz mówić „okej, to mnie ukształtowało, ale co ja z tym zrobię dalej”.

Branie się w garść nie oznacza tłumienia emocji ani udawania twardziela. Oznacza, że idziesz na terapię, pracujesz nad schematami, uczysz się regulować emocje, bierzesz odpowiedzialność za swoje reakcje. To jest prawdziwa siła, nie pozowanie na niezniszczalnego.

Ludzie mają naturalną empatię dla cierpienia, ale empatia maleje, kiedy ktoś latami stoi w tym samym miejscu i nic z tym nie robi. Bo wtedy to już nie jest bezradność, tylko wybór pozostania w roli ofiary.

Można mieć trudną historię i zbudować dobre życie. Można też mieć trudną historię i używać jej jako wymówki do autodestrukcji. Jedno i drugie jest zrozumiałe psychologicznie, ale tylko jedno prowadzi do realnej zmiany.

Prawda jest prosta i nie zawsze miła: nikt nie uratuje cię za ciebie. Ludzie mogą ci pomóc, wesprzeć, wskazać drogę, ale krok musisz zrobić sam. I prędzej czy później każdy staje przed wyborem: albo dalej żyjesz swoją przeszłością, albo zaczynasz budować swoją przyszłość.

#psychologia #empatia #trauma

Ogólnie jako ludzie mamy ogromny problem z komunikacją. Nie tylko w seksie, w pracy, w związkach, w rodzinie. Wolimy się domyślać niż zapytać, wolimy liczyć, że ktoś się sam zorientuje, niż powiedzieć wprost, o co nam chodzi. A potem jesteśmy rozczarowani, że świat nie czyta nam w myślach.

W sferze seksualnej to widać jak pod lupą. Dwie dorosłe osoby idą do łóżka, zdejmują z siebie ubrania, ale nie zdejmują wstydu, lęku i przekonań z głowy. I nagle oczekują, że druga osoba magicznie będzie wiedziała, co lubią, czego nie lubią, jakie mają granice i co je podnieca. To trochę jak wsiąść z kimś do auta i nie powiedzieć dokąd jedziecie, a potem mieć pretensje, że zły kierunek.

Rozmowa o preferencjach przed seksem nie zabija nastroju. Ona buduje bezpieczeństwo. Daje ramy. Daje poczucie, że jesteś z kimś, kto cię widzi i słyszy. „Lubię delikatnie”, „Nie lubię tego”, „Potrzebuję czasu”, „Kręci mnie bliskość” – to są normalne zdania, nie deklaracje wojenne.

W trakcie stosunku emocje są wysokie, ciało reaguje, głowa jest gdzie indziej. Wtedy trudniej o spokojną komunikację, o stawianie granic, o tłumaczenie niuansów. Dlatego wiele nieporozumień bierze się stąd, że ludzie próbują komunikować się dopiero w środku akcji, zamiast chwilę wcześniej.

Dojrzałość to umieć powiedzieć, czego chcesz i czego nie chcesz. To nie jest egoizm. To odpowiedzialność za siebie i za drugą osobę. Bo kiedy mówisz jasno o swoich potrzebach, dajesz komuś szansę, żeby naprawdę cię zrozumiał, a nie tylko zgadywał.

I paradoksalnie najbardziej „sexy” nie jest technika, tylko otwartość. Kiedy ktoś potrafi normalnie pogadać o seksie, bez wstydu i bez napinki, pokazuje, że jest świadomy siebie. A to buduje zaufanie. A zaufanie jest paliwem dobrego seksu.

#facet #kobieta #komunikacja

Ogólnie jako ludzie mamy ogromny problem z komunikacją. Nie tylko w seksie, w pracy, w związkach, w rodzinie. Wolimy się domyślać niż zapytać, wolimy liczyć, że ktoś się sam zorientuje, niż powiedzieć wprost, o co nam chodzi. A potem jesteśmy rozczarowani, że świat nie czyta nam w myślach.

W sferze seksualnej to widać jak pod lupą. Dwie dorosłe osoby idą do łóżka, zdejmują z siebie ubrania, ale nie zdejmują wstydu, lęku i przekonań z głowy. I nagle oczekują, że druga osoba magicznie będzie wiedziała, co lubią, czego nie lubią, jakie mają granice i co je podnieca. To trochę jak wsiąść z kimś do auta i nie powiedzieć dokąd jedziecie, a potem mieć pretensje, że zły kierunek.

Rozmowa o preferencjach przed seksem nie zabija nastroju. Ona buduje bezpieczeństwo. Daje ramy. Daje poczucie, że jesteś z kimś, kto cię widzi i słyszy. „Lubię delikatnie”, „Nie lubię tego”, „Potrzebuję czasu”, „Kręci mnie bliskość” – to są normalne zdania, nie deklaracje wojenne.

W trakcie stosunku emocje są wysokie, ciało reaguje, głowa jest gdzie indziej. Wtedy trudniej o spokojną komunikację, o stawianie granic, o tłumaczenie niuansów. Dlatego wiele nieporozumień bierze się stąd, że ludzie próbują komunikować się dopiero w środku akcji, zamiast chwilę wcześniej.

Dojrzałość to umieć powiedzieć, czego chcesz i czego nie chcesz. To nie jest egoizm. To odpowiedzialność za siebie i za drugą osobę. Bo kiedy mówisz jasno o swoich potrzebach, dajesz komuś szansę, żeby naprawdę cię zrozumiał, a nie tylko zgadywał.

I paradoksalnie najbardziej „sexy” nie jest technika, tylko otwartość. Kiedy ktoś potrafi normalnie pogadać o seksie, bez wstydu i bez napinki, pokazuje, że jest świadomy siebie. A to buduje zaufanie. A zaufanie jest paliwem dobrego seksu.

#facet #kobieta #komunikacja

Dużo mówi się o technikach, poradnikach, trikach w łóżku, a mało o jednej prostej rzeczy: większość ludzi tak naprawdę nie rozmawia o seksie. Krąży nawet takie stwierdzenie, że wiele kobiet nie do końca wie, czego chce w grze wstępnej, a wielu mężczyzn nawet nie pyta. I nawet jeśli te liczby różnią się w zależności od badań, sam kierunek jest prawdziwy.

Bo prawda jest taka, że seksualność to nie jest fabryczna instrukcja obsługi. To proces poznawania siebie. Wiele kobiet przez lata uczy się bardziej, jak spełniać oczekiwania, niż jak czuć własne ciało. Część nigdy nie miała przestrzeni, żeby sprawdzić, co naprawdę lubi, bez wstydu i ocen. Więc skąd ma to wiedzieć?

A z drugiej strony wielu facetów działa zadaniowo. Ma być efekt, ma być wynik, ma być performance. Pytanie „co lubisz?” dla niektórych brzmi jak przyznanie się do niewiedzy, jak utrata męskości. Więc jadą na autopilocie, powielają schematy z porno, z opowieści kumpli, z własnych wyobrażeń.

I potem obie strony są sfrustrowane. Ona czuje się niedotknięta tak, jak potrzebuje. On czuje, że się stara, a to nie działa. A rozwiązanie często jest banalne: ciekawość zamiast ego. Pytanie zamiast zgadywania. Obecność zamiast odgrywania roli.

Dobry seks rzadko zaczyna się od techniki. Zaczyna się od bezpieczeństwa i komunikacji. Od atmosfery, w której można powiedzieć „wolniej”, „mocniej”, „tu nie”, „tu tak”. Bez strachu, że ktoś się obrazi albo poczuje zraniony.

Dojrzała seksualność to nie jest czytanie w myślach. To rozmowa. Czasem niezręczna, czasem śmieszna, ale prawdziwa. Bo kiedy dwie osoby naprawdę się poznają, to gra wstępna przestaje być checklistą, a staje się dialogiem ciał i głów.

I paradoks jest taki, że im mniej udajesz eksperta, a bardziej jesteś uważny, tym lepszym kochankiem się stajesz.#komunikacja #zwiazek #facet

Dużo mówi się o technikach, poradnikach, trikach w łóżku, a mało o jednej prostej rzeczy: większość ludzi tak naprawdę nie rozmawia o seksie. Krąży nawet takie stwierdzenie, że wiele kobiet nie do końca wie, czego chce w grze wstępnej, a wielu mężczyzn nawet nie pyta. I nawet jeśli te liczby różnią się w zależności od badań, sam kierunek jest prawdziwy.

Bo prawda jest taka, że seksualność to nie jest fabryczna instrukcja obsługi. To proces poznawania siebie. Wiele kobiet przez lata uczy się bardziej, jak spełniać oczekiwania, niż jak czuć własne ciało. Część nigdy nie miała przestrzeni, żeby sprawdzić, co naprawdę lubi, bez wstydu i ocen. Więc skąd ma to wiedzieć?

A z drugiej strony wielu facetów działa zadaniowo. Ma być efekt, ma być wynik, ma być performance. Pytanie „co lubisz?” dla niektórych brzmi jak przyznanie się do niewiedzy, jak utrata męskości. Więc jadą na autopilocie, powielają schematy z porno, z opowieści kumpli, z własnych wyobrażeń.

I potem obie strony są sfrustrowane. Ona czuje się niedotknięta tak, jak potrzebuje. On czuje, że się stara, a to nie działa. A rozwiązanie często jest banalne: ciekawość zamiast ego. Pytanie zamiast zgadywania. Obecność zamiast odgrywania roli.

Dobry seks rzadko zaczyna się od techniki. Zaczyna się od bezpieczeństwa i komunikacji. Od atmosfery, w której można powiedzieć „wolniej”, „mocniej”, „tu nie”, „tu tak”. Bez strachu, że ktoś się obrazi albo poczuje zraniony.

Dojrzała seksualność to nie jest czytanie w myślach. To rozmowa. Czasem niezręczna, czasem śmieszna, ale prawdziwa. Bo kiedy dwie osoby naprawdę się poznają, to gra wstępna przestaje być checklistą, a staje się dialogiem ciał i głów.

I paradoks jest taki, że im mniej udajesz eksperta, a bardziej jesteś uważny, tym lepszym kochankiem się stajesz.#komunikacja #zwiazek #facet

Zdrowa relacja jest trudniejsza niż toksyczna. I to jest coś, czego mało kto chce słuchać. W toksycznej relacji możesz się schować. Możesz zwalić wszystko na drugą osobę. Ona jest winna, ona krzyczy, ona manipuluje, ona rani. Masz gotowego wroga i nie musisz patrzeć na siebie.

Zdrowa relacja nie daje ci tej wygody. Ona stawia ci lustro przed twarzą. Pokazuje twoje schematy, twoje uniki, twoje niedojrzałości. Nagle nie możesz zniknąć na trzy dni zamiast rozmawiać. Nie możesz obrażać się jak dziecko zamiast powiedzieć, że coś cię zabolało. Nie możesz udawać twardziela, kiedy w środku boisz się odrzucenia.

Zdrowa relacja mówi prosto w oczy: bądź obecny. Mów, co czujesz. Słuchaj. Bierz odpowiedzialność. Rozwijaj się. A to boli, bo rozwój boli. Konfrontacja z samym sobą boli. Łatwiej jest żyć w chaosie niż w bliskości, która wymaga dojrzałości.

Dlatego wielu ludzi myli chemię z miłością. Myli rollercoaster z uczuciem. Myli dramat z pasją. Bo dramat jest znajomy. Często wyniesiony z domu, z poprzednich relacji, z dzieciństwa. A spokój? Spokój dla wielu jest podejrzany. Nudny. Wręcz niepokojący.

Prawdziwa miłość nie polega na tym, że ciągle płoniesz. Ona polega na tym, że potrafisz usiąść naprzeciwko drugiej osoby i powiedzieć prawdę, nawet jeśli drży ci głos. Polega na tym, że zostajesz, kiedy łatwiej byłoby uciec.

I właśnie dlatego prawdziwa miłość przeraża bardziej niż chaos. Bo w chaosie możesz być ofiarą. W miłości musisz być dorosły.

#psychologia #milosc #zwiazek

Zdrowa relacja jest trudniejsza niż toksyczna. I to jest coś, czego mało kto chce słuchać. W toksycznej relacji możesz się schować. Możesz zwalić wszystko na drugą osobę. Ona jest winna, ona krzyczy, ona manipuluje, ona rani. Masz gotowego wroga i nie musisz patrzeć na siebie.

Zdrowa relacja nie daje ci tej wygody. Ona stawia ci lustro przed twarzą. Pokazuje twoje schematy, twoje uniki, twoje niedojrzałości. Nagle nie możesz zniknąć na trzy dni zamiast rozmawiać. Nie możesz obrażać się jak dziecko zamiast powiedzieć, że coś cię zabolało. Nie możesz udawać twardziela, kiedy w środku boisz się odrzucenia.

Zdrowa relacja mówi prosto w oczy: bądź obecny. Mów, co czujesz. Słuchaj. Bierz odpowiedzialność. Rozwijaj się. A to boli, bo rozwój boli. Konfrontacja z samym sobą boli. Łatwiej jest żyć w chaosie niż w bliskości, która wymaga dojrzałości.

Dlatego wielu ludzi myli chemię z miłością. Myli rollercoaster z uczuciem. Myli dramat z pasją. Bo dramat jest znajomy. Często wyniesiony z domu, z poprzednich relacji, z dzieciństwa. A spokój? Spokój dla wielu jest podejrzany. Nudny. Wręcz niepokojący.

Prawdziwa miłość nie polega na tym, że ciągle płoniesz. Ona polega na tym, że potrafisz usiąść naprzeciwko drugiej osoby i powiedzieć prawdę, nawet jeśli drży ci głos. Polega na tym, że zostajesz, kiedy łatwiej byłoby uciec.

I właśnie dlatego prawdziwa miłość przeraża bardziej niż chaos. Bo w chaosie możesz być ofiarą. W miłości musisz być dorosły.

#psychologia #milosc #zwiazek

Ludzie lubią udawać, że nie potrafią się komunikować, bo to brzmi łagodniej niż prawda. A prawda jest taka, że boją się reakcji drugiej strony. Boją się, że ktoś się obrazi, że odejdzie, że powie „przesadzasz”, „jesteś egoistą”, „za dużo chcesz”. I zamiast ryzyka wybierają milczenie. A potem mówią, że komunikacja nie działa.

W relacjach i w seksie to widać jak na dłoni. Ktoś czegoś potrzebuje, ale nie mówi, bo nie chce wyjść na roszczeniowego. Ktoś czegoś nie lubi, ale to robi, bo boi się konfliktu. Ktoś czuje brak, ale udaje, że wszystko jest okej. To nie jest empatia. To jest strach. I to jest prosta droga do frustracji, wypalenia i cichej pretensji.

Mówienie o swoich potrzebach nie czyni cię egoistą. Egoizmem jest oczekiwanie, że ktoś się domyśli. Egoizmem jest karanie ciszą, chłodem albo dystansem zamiast jasnego komunikatu. Egoizmem jest granie ofiary, gdy sam nie dałeś drugiej stronie żadnej szansy, żeby zrozumieć, co się z tobą dzieje.

Dojrzała komunikacja nie polega na tym, żeby mówić ładnie. Polega na tym, żeby mówić prawdziwie. Nawet jeśli głos drży. Nawet jeśli boisz się odpowiedzi. Nawet jeśli ryzykujesz, że usłyszysz „nie”. Bo dopiero wtedy masz realny kontakt z drugim człowiekiem, a nie teatr pod tytułem „zgadnij, czego chcę”.

Jeśli boisz się mówić o swoich potrzebach, to nie masz problemu z komunikacją. Masz problem z poczuciem własnej wartości i z przekonaniem, że twoje potrzeby są ważne. A bez tego żadna technika, żadna terapia i żaden poradnik nie zrobią za ciebie roboty.

#psychologia #komunikacja #terapia

Ludzie lubią udawać, że nie potrafią się komunikować, bo to brzmi łagodniej niż prawda. A prawda jest taka, że boją się reakcji drugiej strony. Boją się, że ktoś się obrazi, że odejdzie, że powie „przesadzasz”, „jesteś egoistą”, „za dużo chcesz”. I zamiast ryzyka wybierają milczenie. A potem mówią, że komunikacja nie działa.

W relacjach i w seksie to widać jak na dłoni. Ktoś czegoś potrzebuje, ale nie mówi, bo nie chce wyjść na roszczeniowego. Ktoś czegoś nie lubi, ale to robi, bo boi się konfliktu. Ktoś czuje brak, ale udaje, że wszystko jest okej. To nie jest empatia. To jest strach. I to jest prosta droga do frustracji, wypalenia i cichej pretensji.

Mówienie o swoich potrzebach nie czyni cię egoistą. Egoizmem jest oczekiwanie, że ktoś się domyśli. Egoizmem jest karanie ciszą, chłodem albo dystansem zamiast jasnego komunikatu. Egoizmem jest granie ofiary, gdy sam nie dałeś drugiej stronie żadnej szansy, żeby zrozumieć, co się z tobą dzieje.

Dojrzała komunikacja nie polega na tym, żeby mówić ładnie. Polega na tym, żeby mówić prawdziwie. Nawet jeśli głos drży. Nawet jeśli boisz się odpowiedzi. Nawet jeśli ryzykujesz, że usłyszysz „nie”. Bo dopiero wtedy masz realny kontakt z drugim człowiekiem, a nie teatr pod tytułem „zgadnij, czego chcę”.

Jeśli boisz się mówić o swoich potrzebach, to nie masz problemu z komunikacją. Masz problem z poczuciem własnej wartości i z przekonaniem, że twoje potrzeby są ważne. A bez tego żadna technika, żadna terapia i żaden poradnik nie zrobią za ciebie roboty.

#psychologia #komunikacja #terapia

Ostatnio jesteś dla siebie zbyt surowy. Naprawdę zbyt surowy. Patrzysz na siebie tylko przez pryzmat tego, czego jeszcze nie zrobiłeś, gdzie jeszcze nie jesteś, czego jeszcze brakuje. Codziennie w głowie leci ten sam film. Robię za mało. Powinienem więcej. Inni są dalej. Inni ogarniają lepiej. A potem patrzysz w lustro i widzisz tylko braki, nigdy drogę, którą już przeszedłeś.

A prawda jest taka, że ty wciąż się pojawiasz. Wstajesz mimo zmęczenia. Działasz mimo zwątpienia. Idziesz dalej mimo tego, że czasem masz ochotę wszystko rzucić. To nie jest mało. To jest dokładnie tyle, ile w danym momencie jesteś w stanie unieść. I to ma znaczenie.

Nie jesteś nikomu winien perfekcji. Nikomu. Ani światu, ani partnerce, ani rodzinie, ani internetowi. Jesteś winien tylko sobie cierpliwość. Bo rozwój nie wygląda jak motywacyjny cytat na ścianie. Rozwój wygląda jak brudna robota. Jak potknięcia. Jak dni, w których robisz mniej, ale nadal nie uciekasz.

Myślisz, że jesteś w tyle, bo porównujesz swoje zaplecze do czyjejś witryny. Porównujesz swoje kulisy do cudzego highlightu. A to zawsze kończy się poczuciem, że coś z tobą jest nie tak. A nie jest. Jesteś w procesie. Dokładnie tam, gdzie masz być.

Jeśli zapomnisz o swojej wartości, wróć do faktów. Do tego, że przetrwałeś rzeczy, które kiedyś wydawały się nie do przejścia. Do tego, że wciąż masz w sobie ruch, ogień i wolę zmiany. Do tego, że nawet jeśli idziesz wolniej, to wciąż idziesz w swoją stronę.

Nie jesteś w tyle. Stajesz się dokładnie tym, kim masz się stać. A droga do tego nie wymaga biczowania się, tylko uczciwości wobec siebie. Spokoju. I zgody na to, że nie musisz być idealny, żeby być wystarczający.

#wsparcie #terapia #emocje

Ostatnio jesteś dla siebie zbyt surowy. Naprawdę zbyt surowy. Patrzysz na siebie tylko przez pryzmat tego, czego jeszcze nie zrobiłeś, gdzie jeszcze nie jesteś, czego jeszcze brakuje. Codziennie w głowie leci ten sam film. Robię za mało. Powinienem więcej. Inni są dalej. Inni ogarniają lepiej. A potem patrzysz w lustro i widzisz tylko braki, nigdy drogę, którą już przeszedłeś.

A prawda jest taka, że ty wciąż się pojawiasz. Wstajesz mimo zmęczenia. Działasz mimo zwątpienia. Idziesz dalej mimo tego, że czasem masz ochotę wszystko rzucić. To nie jest mało. To jest dokładnie tyle, ile w danym momencie jesteś w stanie unieść. I to ma znaczenie.

Nie jesteś nikomu winien perfekcji. Nikomu. Ani światu, ani partnerce, ani rodzinie, ani internetowi. Jesteś winien tylko sobie cierpliwość. Bo rozwój nie wygląda jak motywacyjny cytat na ścianie. Rozwój wygląda jak brudna robota. Jak potknięcia. Jak dni, w których robisz mniej, ale nadal nie uciekasz.

Myślisz, że jesteś w tyle, bo porównujesz swoje zaplecze do czyjejś witryny. Porównujesz swoje kulisy do cudzego highlightu. A to zawsze kończy się poczuciem, że coś z tobą jest nie tak. A nie jest. Jesteś w procesie. Dokładnie tam, gdzie masz być.

Jeśli zapomnisz o swojej wartości, wróć do faktów. Do tego, że przetrwałeś rzeczy, które kiedyś wydawały się nie do przejścia. Do tego, że wciąż masz w sobie ruch, ogień i wolę zmiany. Do tego, że nawet jeśli idziesz wolniej, to wciąż idziesz w swoją stronę.

Nie jesteś w tyle. Stajesz się dokładnie tym, kim masz się stać. A droga do tego nie wymaga biczowania się, tylko uczciwości wobec siebie. Spokoju. I zgody na to, że nie musisz być idealny, żeby być wystarczający.

#wsparcie #terapia #emocje

Ludzie boją się mówić prawdę o swoich potrzebach, bo boją się oceny. Boją się, że wyjdą na dziwnych, niewystarczających, zbyt wymagających, zbyt słabych albo zbyt „nienormalnych”.

W sypialni widać to najbardziej. Ludzie uprawiają seks, który im nie odpowiada, robią rzeczy, których nie chcą, nie mówią o tym, czego pragną, nie mówią, co im nie pasuje, bo boją się, że druga strona się obrazi, odejdzie albo ich zaszufladkuje. Udają, że jest okej, udają orgazmy, udają zadowolenie, a potem narzekają, że seks jest słaby, że bliskość nie działa, że coś wygasło. To nie wygasło. To nigdy nie miało szansy być prawdziwe.

I dokładnie ten sam mechanizm działa poza łóżkiem. W pracy ludzie nie mówią, że są przeciążeni, bo boją się wyjść na leniwych. Nie mówią, że czegoś nie potrafią, bo boją się wyjść na niekompetentnych. Zgadzają się na wszystko, biorą kolejne obowiązki, a potem wypalają się i nienawidzą swojego życia. W relacjach ludzie nie mówią, że czegoś potrzebują, bo boją się, że zostaną uznani za roszczeniowych. Nie mówią, że coś ich boli, bo boją się konfliktu. Zamiast rozmowy wybierają milczenie, a zamiast granic wybierają frustrację.

To nie jest dojrzałość. To jest strach przebrany za „święty spokój”. Strach przed byciem sobą. Strach przed odrzuceniem. Strach przed oceną. I ironia polega na tym, że właśnie przez to ludzie tracą dokładnie to, czego się boją stracić. Autentyczność, bliskość, szacunek, prawdziwe połączenie.

Bo prawda jest taka, że jeśli nie mówisz o swoich potrzebach, to i tak ktoś je poczuje. Tylko nie wprost. Poczuje je w twojej pasywnej agresji, w dystansie, w zmęczeniu, w braku zaangażowania, w wycofaniu. A wtedy problem nie jest już „co lubisz” albo „czego chcesz”. Problemem jesteś ty i twoje niewyrażone napięcie.

Dojrzałość nie polega na tym, że wszystko znosisz. Dojrzałość polega na tym, że potrafisz powiedzieć prawdę i unieść konsekwencje. Także w seksie. Także w pracy. Także w relacjach. Bo tylko wtedy druga strona ma z czym pracować. A jeśli ktoś odchodzi tylko dlatego, że powiedziałeś, czego naprawdę potrzebujesz, to nie straciłeś nic wartościowego. Straciłeś iluzję.

#psychologia #potrzeby #emocje

Ludzie boją się mówić prawdę o swoich potrzebach, bo boją się oceny. Boją się, że wyjdą na dziwnych, niewystarczających, zbyt wymagających, zbyt słabych albo zbyt „nienormalnych”.

W sypialni widać to najbardziej. Ludzie uprawiają seks, który im nie odpowiada, robią rzeczy, których nie chcą, nie mówią o tym, czego pragną, nie mówią, co im nie pasuje, bo boją się, że druga strona się obrazi, odejdzie albo ich zaszufladkuje. Udają, że jest okej, udają orgazmy, udają zadowolenie, a potem narzekają, że seks jest słaby, że bliskość nie działa, że coś wygasło. To nie wygasło. To nigdy nie miało szansy być prawdziwe.

I dokładnie ten sam mechanizm działa poza łóżkiem. W pracy ludzie nie mówią, że są przeciążeni, bo boją się wyjść na leniwych. Nie mówią, że czegoś nie potrafią, bo boją się wyjść na niekompetentnych. Zgadzają się na wszystko, biorą kolejne obowiązki, a potem wypalają się i nienawidzą swojego życia. W relacjach ludzie nie mówią, że czegoś potrzebują, bo boją się, że zostaną uznani za roszczeniowych. Nie mówią, że coś ich boli, bo boją się konfliktu. Zamiast rozmowy wybierają milczenie, a zamiast granic wybierają frustrację.

To nie jest dojrzałość. To jest strach przebrany za „święty spokój”. Strach przed byciem sobą. Strach przed odrzuceniem. Strach przed oceną. I ironia polega na tym, że właśnie przez to ludzie tracą dokładnie to, czego się boją stracić. Autentyczność, bliskość, szacunek, prawdziwe połączenie.

Bo prawda jest taka, że jeśli nie mówisz o swoich potrzebach, to i tak ktoś je poczuje. Tylko nie wprost. Poczuje je w twojej pasywnej agresji, w dystansie, w zmęczeniu, w braku zaangażowania, w wycofaniu. A wtedy problem nie jest już „co lubisz” albo „czego chcesz”. Problemem jesteś ty i twoje niewyrażone napięcie.

Dojrzałość nie polega na tym, że wszystko znosisz. Dojrzałość polega na tym, że potrafisz powiedzieć prawdę i unieść konsekwencje. Także w seksie. Także w pracy. Także w relacjach. Bo tylko wtedy druga strona ma z czym pracować. A jeśli ktoś odchodzi tylko dlatego, że powiedziałeś, czego naprawdę potrzebujesz, to nie straciłeś nic wartościowego. Straciłeś iluzję.

#psychologia #potrzeby #emocje

Mężczyzna, który jest w trybie walki o pieniądze, stabilność i bezpieczeństwo, już i tak żyje pod presją. On codziennie nosi w głowie odpowiedzialność za jutro, za rachunki, za przyszłość, za to, czy da radę. I jeśli wraca do domu, do relacji, do kobiety, która zamiast spokoju daje chaos, pretensje, dramaty, emocjonalne huśtawki i ciągłe napięcie, to to nie jest partnerstwo. To jest dokładanie kamieni do plecaka, który już pęka.

Nie chodzi o to, że kobieta ma utrzymywać mężczyznę. Chodzi o elementarną równowagę. Jeśli nie dokładasz realnej wartości w postaci pieniędzy, to dokładaj wartość w postaci wsparcia, stabilności emocjonalnej, spokoju, bezpieczeństwa psychicznego. Bo mężczyzna nie potrzebuje w domu drugiego pola bitwy. On potrzebuje miejsca, gdzie może na chwilę zdjąć zbroję.

I teraz brutalna prawda, której nikt nie chce słyszeć. Nie możesz jednocześnie nie mieć pieniędzy i zachowywać się jak lambadziara. Nie możesz wymagać, krytykować, naciskać, kontrolować i podważać, jeśli sama nie bierzesz odpowiedzialności za ciężar, który dokładacie do wspólnego życia. To nie jest siła, to nie jest niezależność. To jest pasożytowanie na cudzym wysiłku emocjonalnym.

Zdrowa relacja to wymiana. Czasem jedna strona daje więcej finansowo, czasem druga więcej emocjonalnie. Ale jeśli zabierasz jedno i drugie, to wcześniej czy później ten mężczyzna się wypali, zamknie albo odejdzie. Bo nikt nie jest w stanie ciągle walczyć na zewnątrz i jednocześnie bronić się we własnym domu.

Spokój w relacji to nie luksus. To fundament. Jeśli nie potrafisz być dla swojego mężczyzny miejscem, w którym może złapać oddech, to nie jesteś partnerką. Jesteś kolejnym problemem do rozwiązania.

#psychologia #trauma #kobieta

Mężczyzna, który jest w trybie walki o pieniądze, stabilność i bezpieczeństwo, już i tak żyje pod presją. On codziennie nosi w głowie odpowiedzialność za jutro, za rachunki, za przyszłość, za to, czy da radę. I jeśli wraca do domu, do relacji, do kobiety, która zamiast spokoju daje chaos, pretensje, dramaty, emocjonalne huśtawki i ciągłe napięcie, to to nie jest partnerstwo. To jest dokładanie kamieni do plecaka, który już pęka.

Nie chodzi o to, że kobieta ma utrzymywać mężczyznę. Chodzi o elementarną równowagę. Jeśli nie dokładasz realnej wartości w postaci pieniędzy, to dokładaj wartość w postaci wsparcia, stabilności emocjonalnej, spokoju, bezpieczeństwa psychicznego. Bo mężczyzna nie potrzebuje w domu drugiego pola bitwy. On potrzebuje miejsca, gdzie może na chwilę zdjąć zbroję.

I teraz brutalna prawda, której nikt nie chce słyszeć. Nie możesz jednocześnie nie mieć pieniędzy i zachowywać się jak lambadziara. Nie możesz wymagać, krytykować, naciskać, kontrolować i podważać, jeśli sama nie bierzesz odpowiedzialności za ciężar, który dokładacie do wspólnego życia. To nie jest siła, to nie jest niezależność. To jest pasożytowanie na cudzym wysiłku emocjonalnym.

Zdrowa relacja to wymiana. Czasem jedna strona daje więcej finansowo, czasem druga więcej emocjonalnie. Ale jeśli zabierasz jedno i drugie, to wcześniej czy później ten mężczyzna się wypali, zamknie albo odejdzie. Bo nikt nie jest w stanie ciągle walczyć na zewnątrz i jednocześnie bronić się we własnym domu.

Spokój w relacji to nie luksus. To fundament. Jeśli nie potrafisz być dla swojego mężczyzny miejscem, w którym może złapać oddech, to nie jesteś partnerką. Jesteś kolejnym problemem do rozwiązania.

#psychologia #trauma #kobieta

to zdanie idealnie opisuje, jak działa świat i relacje między ludźmi.

Zawsze kiedy ktoś żyje trochę bardziej, kiedy ma luz w ciele, emocje pod skórą, radość, ekspresję, pasję i nie jest wewnętrznie martwy, natychmiast pojawia się grupa obserwatorów z boku. Zaczynają się pytania, po co on się tak rusza, czemu się tak cieszy, czemu się nie wstydzi, czemu mu nie głupio. Ludzie, którzy nie słyszą muzyki, nie rozumieją ruchu. Dla nich każdy taniec wygląda jak wygłup, bo jedyne, co znają, to stanie w miejscu i ocenianie.

To samo dotyczy emocji, bliskości, pasji, twórczości, seksualności i zwykłej radości życia. Jeśli ktoś sam żyje w trybie przetrwania, napięty, zamknięty i odcięty od siebie, to każdy, kto żyje w trybie odczuwania, będzie go drażnił. Będzie niewygodnym lustrem pokazującym, że można inaczej, że można czuć, poruszać się, reagować, być żywym.

Dlatego ludzie, którzy tańczą, zawsze będą dziwni dla tych, którzy tylko siedzą i analizują. I nie chodzi tu wcale o taniec ciałem. Chodzi o taniec życiem. O to, że ktoś idzie za tym, co czuje, zamiast za tym, co wypada. O to, że pozwala sobie na spontaniczność, radość i ekspresję, zamiast nieustannie pilnować się, żeby przypadkiem nie wyjść przed szereg.

Jeśli czujesz, że coś w tobie gra, że coś cię porusza, że masz energię, której nie da się wytłumaczyć na logikę, to nie próbuj tego tłumaczyć ludziom, którzy słyszą tylko ciszę. Oni nie są twoją publicznością i nigdy nią nie będą. Świat nigdy nie był zmieniany przez tych, którzy siedzieli spokojnie na ławce i mówili, żeby się zachowywać normalnie. Zmieniali go ci, którzy tańczyli, nie oglądając się na tych, którzy muzyki nie słyszeli.

#psychologia #zycie #meskosc

to zdanie idealnie opisuje, jak działa świat i relacje między ludźmi.

Zawsze kiedy ktoś żyje trochę bardziej, kiedy ma luz w ciele, emocje pod skórą, radość, ekspresję, pasję i nie jest wewnętrznie martwy, natychmiast pojawia się grupa obserwatorów z boku. Zaczynają się pytania, po co on się tak rusza, czemu się tak cieszy, czemu się nie wstydzi, czemu mu nie głupio. Ludzie, którzy nie słyszą muzyki, nie rozumieją ruchu. Dla nich każdy taniec wygląda jak wygłup, bo jedyne, co znają, to stanie w miejscu i ocenianie.

To samo dotyczy emocji, bliskości, pasji, twórczości, seksualności i zwykłej radości życia. Jeśli ktoś sam żyje w trybie przetrwania, napięty, zamknięty i odcięty od siebie, to każdy, kto żyje w trybie odczuwania, będzie go drażnił. Będzie niewygodnym lustrem pokazującym, że można inaczej, że można czuć, poruszać się, reagować, być żywym.

Dlatego ludzie, którzy tańczą, zawsze będą dziwni dla tych, którzy tylko siedzą i analizują. I nie chodzi tu wcale o taniec ciałem. Chodzi o taniec życiem. O to, że ktoś idzie za tym, co czuje, zamiast za tym, co wypada. O to, że pozwala sobie na spontaniczność, radość i ekspresję, zamiast nieustannie pilnować się, żeby przypadkiem nie wyjść przed szereg.

Jeśli czujesz, że coś w tobie gra, że coś cię porusza, że masz energię, której nie da się wytłumaczyć na logikę, to nie próbuj tego tłumaczyć ludziom, którzy słyszą tylko ciszę. Oni nie są twoją publicznością i nigdy nią nie będą. Świat nigdy nie był zmieniany przez tych, którzy siedzieli spokojnie na ławce i mówili, żeby się zachowywać normalnie. Zmieniali go ci, którzy tańczyli, nie oglądając się na tych, którzy muzyki nie słyszeli.

#psychologia #zycie #meskosc

Według badań i ankiet około 80–85% kobiet deklaruje, że komunikacja w łóżku jest kluczowa, ważna, absolutnie fundamentalna.
Że bez niej nie ma dobrego seksu, bliskości, zrozumienia.
I te deklaracje brzmią pięknie. Do momentu, kiedy zderzą się z praktyką.

Bo kiedy spojrzysz na to, jak to wygląda naprawdę, okazuje się, że ponad połowa tych samych kobiet faktycznie tej komunikacji nie prowadzi.
Nie mówi wprost, co lubi.
Nie mówi, czego nie chce.
Nie koryguje.
Nie zatrzymuje.
Nie pokazuje.
Nie nazywa.

Zamiast tego jest cisza, napięcie, udawanie, a potem pretensje.
„On powinien wiedzieć”.
„To się czuje”.
„Jakby mu zależało, to by zauważył”.

Tylko że seks nie działa na empatię z kosmosu.
Nie działa na domyślanie się.
Nie działa na zgadywanie między jednym ruchem a drugim.

I tu dochodzimy do sedna problemu.
Dla wielu kobiet komunikacja w teorii oznacza: on ma być uważny.
A komunikacja w praktyce wymaga: ja mam coś powiedzieć.

A to już jest trudniejsze.
Bo trzeba mieć kontakt ze sobą.
Trzeba wiedzieć, co mnie pobudza, co mnie blokuje, co mnie wyłącza.
Trzeba umieć nazwać swoje potrzeby bez wstydu i bez lęku, że zostanę oceniona.

I tu wychodzi druga statystyka, o której rzadko się mówi:
ogromna część kobiet naprawdę nie wie, czego chce w seksie.
Wie, czego nie chce.
Wie, że „coś jest nie tak”.
Ale nie potrafi przełożyć tego na konkret.

Więc łatwiej jest powiedzieć, że komunikacja jest ważna,
niż faktycznie ją praktykować.
Bo praktykowanie oznacza odpowiedzialność.
Za swoje ciało.
Za swoje granice.
Za swoje potrzeby.

A bez tego nawet najbardziej „otwarty”, „czuły” i „chętny” facet będzie błądził po omacku.
I prędzej czy później oboje będą sfrustrowani.

Dorosły seks zaczyna się tam, gdzie kończą się slogany,
a zaczynają zdania wypowiedziane na głos.
Niedoskonałe, czasem nieporadne, ale prawdziwe.

Bo komunikacja w seksie nie jest deklaracją w ankiecie.
Jest zachowaniem.
I albo je robisz, albo tylko o nim mówisz.

#komunikacja #relacja #psychologia

Według badań i ankiet około 80–85% kobiet deklaruje, że komunikacja w łóżku jest kluczowa, ważna, absolutnie fundamentalna.
Że bez niej nie ma dobrego seksu, bliskości, zrozumienia.
I te deklaracje brzmią pięknie. Do momentu, kiedy zderzą się z praktyką.

Bo kiedy spojrzysz na to, jak to wygląda naprawdę, okazuje się, że ponad połowa tych samych kobiet faktycznie tej komunikacji nie prowadzi.
Nie mówi wprost, co lubi.
Nie mówi, czego nie chce.
Nie koryguje.
Nie zatrzymuje.
Nie pokazuje.
Nie nazywa.

Zamiast tego jest cisza, napięcie, udawanie, a potem pretensje.
„On powinien wiedzieć”.
„To się czuje”.
„Jakby mu zależało, to by zauważył”.

Tylko że seks nie działa na empatię z kosmosu.
Nie działa na domyślanie się.
Nie działa na zgadywanie między jednym ruchem a drugim.

I tu dochodzimy do sedna problemu.
Dla wielu kobiet komunikacja w teorii oznacza: on ma być uważny.
A komunikacja w praktyce wymaga: ja mam coś powiedzieć.

A to już jest trudniejsze.
Bo trzeba mieć kontakt ze sobą.
Trzeba wiedzieć, co mnie pobudza, co mnie blokuje, co mnie wyłącza.
Trzeba umieć nazwać swoje potrzeby bez wstydu i bez lęku, że zostanę oceniona.

I tu wychodzi druga statystyka, o której rzadko się mówi:
ogromna część kobiet naprawdę nie wie, czego chce w seksie.
Wie, czego nie chce.
Wie, że „coś jest nie tak”.
Ale nie potrafi przełożyć tego na konkret.

Więc łatwiej jest powiedzieć, że komunikacja jest ważna,
niż faktycznie ją praktykować.
Bo praktykowanie oznacza odpowiedzialność.
Za swoje ciało.
Za swoje granice.
Za swoje potrzeby.

A bez tego nawet najbardziej „otwarty”, „czuły” i „chętny” facet będzie błądził po omacku.
I prędzej czy później oboje będą sfrustrowani.

Dorosły seks zaczyna się tam, gdzie kończą się slogany,
a zaczynają zdania wypowiedziane na głos.
Niedoskonałe, czasem nieporadne, ale prawdziwe.

Bo komunikacja w seksie nie jest deklaracją w ankiecie.
Jest zachowaniem.
I albo je robisz, albo tylko o nim mówisz.

#komunikacja #relacja #psychologia

Jednym z największych problemów kobiet w sprawach łóżkowych nie jest brak czułości, brak techniki ani „źli faceci”.
Jest nim brak komunikacji. I to nie w wersji instagramowej, tylko tej prawdziwej, dorosłej, na żywo.

Bo bardzo często wygląda to tak:
kobieta wie, czego chce… a przynajmniej tak jej się wydaje.
Czuje, że coś jest nie tak, czuje niedosyt, frustrację, rozjazd.
Ale kiedy przychodzi do konkretów – zapada cisza.

I tu pojawia się druga, niewygodna prawda:
one same bardzo często nie wiedzą, czego chcą.

Nie dlatego, że są „trudne” czy „zepsute”.
Tylko dlatego, że nikt ich tego nie nauczył.
Bo przez lata słyszały:
- „bądź grzeczna”,
- „nie wypada”,
- „seks to wstyd”,
- „nie bądź zbyt wymagająca”.

Efekt?
Dorosła kobieta z ciałem, pragnieniami i fantazjami,
ale bez języka, żeby o nich mówić.
Bez kontaktu z tym, co ją naprawdę kręci, co ją wyłącza, a co budzi.

Więc w łóżku robi się tak:
- w głowie chaos,
- w ciele napięcie,
-w ustach „jakoś było okej”,
a po wszystkim frustracja i pretensje.

Do faceta, który miał się domyślić.
Który miał „wiedzieć”.
Który miał być jasnowidzem.

Nie będzie.
Nie dlatego, że mu nie zależy, tylko dlatego, że seks nie działa na telepatię.

Jeśli sama nie wiesz, czego chcesz,
jeśli nigdy się nad tym nie zastanowiłaś,
jeśli nie potrafisz tego nazwać nawet przed sobą –
to nie ma opcji, żeby ktoś inny zrobił to za ciebie.

A jeśli czegoś nie komunikujesz,
to nie masz prawa oczekiwać, że ktoś to spełni.

Wielu mężczyzn naprawdę chce dobrze.
Chce słuchać, chce się nauczyć, chce dawać przyjemność.
Ale zamiast informacji dostaje:
westchnięcia, milczenie, obrażanie się i zdanie:
„jakbyś mnie znał, to byś wiedział”.

To nie jest komunikacja.
To jest test, którego nikt nie zda.

Dorosła seksualność zaczyna się wtedy,
gdy bierzesz odpowiedzialność za swoje ciało, swoje potrzeby i swoje granice.
Gdy przestajesz zgadywać i karać,
a zaczynasz mówić, sprawdzać, odkrywać - także siebie.

#zwiazek
#komunikacja #relacja

Jednym z największych problemów kobiet w sprawach łóżkowych nie jest brak czułości, brak techniki ani „źli faceci”.
Jest nim brak komunikacji. I to nie w wersji instagramowej, tylko tej prawdziwej, dorosłej, na żywo.

Bo bardzo często wygląda to tak:
kobieta wie, czego chce… a przynajmniej tak jej się wydaje.
Czuje, że coś jest nie tak, czuje niedosyt, frustrację, rozjazd.
Ale kiedy przychodzi do konkretów – zapada cisza.

I tu pojawia się druga, niewygodna prawda:
one same bardzo często nie wiedzą, czego chcą.

Nie dlatego, że są „trudne” czy „zepsute”.
Tylko dlatego, że nikt ich tego nie nauczył.
Bo przez lata słyszały:
- „bądź grzeczna”,
- „nie wypada”,
- „seks to wstyd”,
- „nie bądź zbyt wymagająca”.

Efekt?
Dorosła kobieta z ciałem, pragnieniami i fantazjami,
ale bez języka, żeby o nich mówić.
Bez kontaktu z tym, co ją naprawdę kręci, co ją wyłącza, a co budzi.

Więc w łóżku robi się tak:
- w głowie chaos,
- w ciele napięcie,
-w ustach „jakoś było okej”,
a po wszystkim frustracja i pretensje.

Do faceta, który miał się domyślić.
Który miał „wiedzieć”.
Który miał być jasnowidzem.

Nie będzie.
Nie dlatego, że mu nie zależy, tylko dlatego, że seks nie działa na telepatię.

Jeśli sama nie wiesz, czego chcesz,
jeśli nigdy się nad tym nie zastanowiłaś,
jeśli nie potrafisz tego nazwać nawet przed sobą –
to nie ma opcji, żeby ktoś inny zrobił to za ciebie.

A jeśli czegoś nie komunikujesz,
to nie masz prawa oczekiwać, że ktoś to spełni.

Wielu mężczyzn naprawdę chce dobrze.
Chce słuchać, chce się nauczyć, chce dawać przyjemność.
Ale zamiast informacji dostaje:
westchnięcia, milczenie, obrażanie się i zdanie:
„jakbyś mnie znał, to byś wiedział”.

To nie jest komunikacja.
To jest test, którego nikt nie zda.

Dorosła seksualność zaczyna się wtedy,
gdy bierzesz odpowiedzialność za swoje ciało, swoje potrzeby i swoje granice.
Gdy przestajesz zgadywać i karać,
a zaczynasz mówić, sprawdzać, odkrywać - także siebie.

#zwiazek
#komunikacja #relacja

Większość konfliktów w relacjach wygląda tak samo. Dwie osoby stoją naprzeciwko siebie i walczą… ze sobą. Kto ma rację, kto kogo zranił, kto bardziej zawalił, kto powinien pierwszy przeprosić. I im dłużej to trwa, tym bardziej problem znika z pola widzenia, a na jego miejscu pojawia się ego, lęk i potrzeba wygranej.

A prawda jest brutalnie prosta: kiedy walczycie ze sobą, problem wygrywa.

W zdrowej relacji nie chodzi o to, żeby jedna strona była „lepsza”, spokojniejsza, dojrzalsza czy bardziej logiczna. Chodzi o to, żeby przestać robić z partnera wroga. Problem nie siedzi naprzeciwko ciebie. Problem jest pomiędzy wami. I dopóki oboje tego nie zobaczycie, będziecie się tylko ranić coraz głębiej.

Kiedy jesteś w emocjach, twój mózg nie chce rozwiązań. Chce obrony. Chce wygrać. Chce udowodnić, że to „ja mam rację”. I dokładnie w tym momencie relacja zaczyna się psuć. Bo zamiast pytać: „jak my możemy to razem ogarnąć?”, pytasz: „czemu ty jesteś taki/taka?”.

Walka z problemem wygląda inaczej. To moment, w którym przestajesz atakować, a zaczynasz słuchać. W którym nie musisz zgadzać się ze wszystkim, ale próbujesz zrozumieć, co druga strona przeżywa. W którym zamiast zbierać amunicję, szukasz wspólnego celu: spokoju, bezpieczeństwa, bliskości.

To nie jest miękkie. To jest cholernie trudne. Bo wymaga wyjścia z ego, kontroli i potrzeby dominacji. Ale tylko tak relacje naprawdę dojrzewają.

Bo partner to nie przeciwnik. A konflikt nie jest ringiem. Jeśli oboje stoicie po tej samej stronie, nawet trudne problemy przestają być wojną. Jeśli stajecie przeciwko sobie – nawet drobiazg potrafi was rozwalić.

#konflikt #psychologia #zwiazek

Większość konfliktów w relacjach wygląda tak samo. Dwie osoby stoją naprzeciwko siebie i walczą… ze sobą. Kto ma rację, kto kogo zranił, kto bardziej zawalił, kto powinien pierwszy przeprosić. I im dłużej to trwa, tym bardziej problem znika z pola widzenia, a na jego miejscu pojawia się ego, lęk i potrzeba wygranej.

A prawda jest brutalnie prosta: kiedy walczycie ze sobą, problem wygrywa.

W zdrowej relacji nie chodzi o to, żeby jedna strona była „lepsza”, spokojniejsza, dojrzalsza czy bardziej logiczna. Chodzi o to, żeby przestać robić z partnera wroga. Problem nie siedzi naprzeciwko ciebie. Problem jest pomiędzy wami. I dopóki oboje tego nie zobaczycie, będziecie się tylko ranić coraz głębiej.

Kiedy jesteś w emocjach, twój mózg nie chce rozwiązań. Chce obrony. Chce wygrać. Chce udowodnić, że to „ja mam rację”. I dokładnie w tym momencie relacja zaczyna się psuć. Bo zamiast pytać: „jak my możemy to razem ogarnąć?”, pytasz: „czemu ty jesteś taki/taka?”.

Walka z problemem wygląda inaczej. To moment, w którym przestajesz atakować, a zaczynasz słuchać. W którym nie musisz zgadzać się ze wszystkim, ale próbujesz zrozumieć, co druga strona przeżywa. W którym zamiast zbierać amunicję, szukasz wspólnego celu: spokoju, bezpieczeństwa, bliskości.

To nie jest miękkie. To jest cholernie trudne. Bo wymaga wyjścia z ego, kontroli i potrzeby dominacji. Ale tylko tak relacje naprawdę dojrzewają.

Bo partner to nie przeciwnik. A konflikt nie jest ringiem. Jeśli oboje stoicie po tej samej stronie, nawet trudne problemy przestają być wojną. Jeśli stajecie przeciwko sobie – nawet drobiazg potrafi was rozwalić.

#konflikt #psychologia #zwiazek

Jest jedna prosta zasada w relacjach, która uratowałaby masę związków, gdyby ludzie naprawdę ją zrozumieli. Jeśli twoja druga połówka ma gorszy dzień psychicznie i nie wiesz, co zrobić – potraktuj to tak, jakby miała grypę. Serio. Bez filozofowania, bez analiz, bez naprawiania człowieka na siłę.

Jak ktoś ma grypę, nie mówisz mu: „weź się w garść”, „inni mają gorzej” albo „czemu znowu jesteś słaby”. Nie robisz wykładu o tym, jak powinien myśleć. Po prostu dbasz. Kupujesz ulubione jedzenie, robisz herbatę, ogarniasz przestrzeń, dajesz spokój, jeśli trzeba, i jesteś obok. Bez presji. Bez ocen. Bez udowadniania racji.

Gorszy dzień psychiczny działa bardzo podobnie. Układ nerwowy jest przeciążony, emocje rozjechane, tolerancja na stres leży. To nie jest moment na „rozwiązujmy to teraz”, „pogadajmy poważnie” ani „musisz mi powiedzieć, co się dzieje”. To jest moment na cierpliwość, prostą obecność i sygnał: „jesteś bezpieczny, nie musisz dziś nic udowadniać”.

Problem polega na tym, że w relacjach emocjonalny kryzys traktujemy jak osobisty atak. Jeśli partner jest wycofany, to „mnie nie kocha”. Jeśli jest drażliwy, to „robi mi to specjalnie”. Jeśli milczy, to „coś przede mną ukrywa”. A bardzo często to po prostu psychiczna gorączka – chwilowa, męcząca, wymagająca troski, nie walki.

Dojrzałość w związku nie polega na tym, że zawsze wiesz, co powiedzieć. Polega na tym, że umiesz być wtedy, gdy nie trzeba nic mówić. Że potrafisz odłożyć swoje ego, potrzebę kontroli i bycia wysłuchanym na chwilę, żeby zadbać o drugiego człowieka. Bo relacje nie psują się przez złe dni. Psują się przez brak empatii w tych złych dniach.

#zwiazek #relacja #psychologia

Jest jedna prosta zasada w relacjach, która uratowałaby masę związków, gdyby ludzie naprawdę ją zrozumieli. Jeśli twoja druga połówka ma gorszy dzień psychicznie i nie wiesz, co zrobić – potraktuj to tak, jakby miała grypę. Serio. Bez filozofowania, bez analiz, bez naprawiania człowieka na siłę.

Jak ktoś ma grypę, nie mówisz mu: „weź się w garść”, „inni mają gorzej” albo „czemu znowu jesteś słaby”. Nie robisz wykładu o tym, jak powinien myśleć. Po prostu dbasz. Kupujesz ulubione jedzenie, robisz herbatę, ogarniasz przestrzeń, dajesz spokój, jeśli trzeba, i jesteś obok. Bez presji. Bez ocen. Bez udowadniania racji.

Gorszy dzień psychiczny działa bardzo podobnie. Układ nerwowy jest przeciążony, emocje rozjechane, tolerancja na stres leży. To nie jest moment na „rozwiązujmy to teraz”, „pogadajmy poważnie” ani „musisz mi powiedzieć, co się dzieje”. To jest moment na cierpliwość, prostą obecność i sygnał: „jesteś bezpieczny, nie musisz dziś nic udowadniać”.

Problem polega na tym, że w relacjach emocjonalny kryzys traktujemy jak osobisty atak. Jeśli partner jest wycofany, to „mnie nie kocha”. Jeśli jest drażliwy, to „robi mi to specjalnie”. Jeśli milczy, to „coś przede mną ukrywa”. A bardzo często to po prostu psychiczna gorączka – chwilowa, męcząca, wymagająca troski, nie walki.

Dojrzałość w związku nie polega na tym, że zawsze wiesz, co powiedzieć. Polega na tym, że umiesz być wtedy, gdy nie trzeba nic mówić. Że potrafisz odłożyć swoje ego, potrzebę kontroli i bycia wysłuchanym na chwilę, żeby zadbać o drugiego człowieka. Bo relacje nie psują się przez złe dni. Psują się przez brak empatii w tych złych dniach.

#zwiazek #relacja #psychologia

Dwie rzeczy mogą być prawdziwe jednocześnie i to jest coś, czego większość ludzi w relacjach kompletnie nie ogarnia. Możesz czuć, że nie jesteś priorytetem, bo potrzebujesz więcej obecności, rozmowy, kontaktu, uspokojenia. I jednocześnie druga osoba może mieć poczucie, że naprawdę robi wszystko, co potrafi, tylko w sposób, którego ty nie umiesz odczytać jako miłość. To nie znaczy, że jesteś przewrażliwiony. I to nie znaczy, że ona lub on ma wyjebane. To znaczy, że wasze układy nerwowe działają inaczej.

Jedna osoba reguluje emocje przez bliskość. Potrzebuje rozmowy tu i teraz, kontaktu, zapewnienia, że wszystko jest okej. Druga reguluje się przez dystans. Cisza ją uspokaja, przestrzeń pozwala jej myśleć, brak bodźców chroni ją przed zalaniem emocjami. I w tym momencie zaczyna się klasyczny dramat. Ty myślisz: „odsuwa się, czyli mnie nie kocha”. Ona myśli: „potrzebuję chwili ciszy, bo inaczej eksploduję”. Ty czujesz lęk. Ona czuje przytłoczenie. Ty gnasz w stronę. Ona ucieka krok do tyłu. I oboje jesteście przekonani, że to ta druga strona robi coś nie tak.

Problem nie polega na tym, że ktoś jest zimny albo ktoś jest zbyt emocjonalny. Problem polega na tym, że każdy mówi innym językiem bezpieczeństwa, a potem oczekuje, że druga strona będzie go rozumiała bez tłumaczenia. Miłość nie zawsze wygląda tak, jak sobie ją wyobrażasz. Czasem ktoś kocha, ale nie potrafi być obecny w sposób, którego ty potrzebujesz. Czasem ktoś potrzebuje więcej niż druga osoba jest w stanie dać w danym momencie. I to nie czyni nikogo złym.

Zdrowa relacja zaczyna się w momencie, w którym przestajesz szukać winnego, a zaczynasz rozumieć mechanizm. W którym potrafisz powiedzieć: „to, co czuję, jest prawdziwe” i jednocześnie: „to, co czuje druga strona, też jest prawdziwe”. Bez unieważniania. Bez walki o rację. Bez przeciągania liny. Dojrzałość w relacji to umiejętność poruszania się pomiędzy dwiema prawdami naraz, bez potrzeby udowadniania, kto ma gorzej, kto kocha bardziej i kto powinien się zmienić.

Bo relacje nie rozpadają się przez brak miłości. Rozpadają się przez brak zrozumienia.

#psychologia #zwiazek #partner

Dwie rzeczy mogą być prawdziwe jednocześnie i to jest coś, czego większość ludzi w relacjach kompletnie nie ogarnia. Możesz czuć, że nie jesteś priorytetem, bo potrzebujesz więcej obecności, rozmowy, kontaktu, uspokojenia. I jednocześnie druga osoba może mieć poczucie, że naprawdę robi wszystko, co potrafi, tylko w sposób, którego ty nie umiesz odczytać jako miłość. To nie znaczy, że jesteś przewrażliwiony. I to nie znaczy, że ona lub on ma wyjebane. To znaczy, że wasze układy nerwowe działają inaczej.

Jedna osoba reguluje emocje przez bliskość. Potrzebuje rozmowy tu i teraz, kontaktu, zapewnienia, że wszystko jest okej. Druga reguluje się przez dystans. Cisza ją uspokaja, przestrzeń pozwala jej myśleć, brak bodźców chroni ją przed zalaniem emocjami. I w tym momencie zaczyna się klasyczny dramat. Ty myślisz: „odsuwa się, czyli mnie nie kocha”. Ona myśli: „potrzebuję chwili ciszy, bo inaczej eksploduję”. Ty czujesz lęk. Ona czuje przytłoczenie. Ty gnasz w stronę. Ona ucieka krok do tyłu. I oboje jesteście przekonani, że to ta druga strona robi coś nie tak.

Problem nie polega na tym, że ktoś jest zimny albo ktoś jest zbyt emocjonalny. Problem polega na tym, że każdy mówi innym językiem bezpieczeństwa, a potem oczekuje, że druga strona będzie go rozumiała bez tłumaczenia. Miłość nie zawsze wygląda tak, jak sobie ją wyobrażasz. Czasem ktoś kocha, ale nie potrafi być obecny w sposób, którego ty potrzebujesz. Czasem ktoś potrzebuje więcej niż druga osoba jest w stanie dać w danym momencie. I to nie czyni nikogo złym.

Zdrowa relacja zaczyna się w momencie, w którym przestajesz szukać winnego, a zaczynasz rozumieć mechanizm. W którym potrafisz powiedzieć: „to, co czuję, jest prawdziwe” i jednocześnie: „to, co czuje druga strona, też jest prawdziwe”. Bez unieważniania. Bez walki o rację. Bez przeciągania liny. Dojrzałość w relacji to umiejętność poruszania się pomiędzy dwiema prawdami naraz, bez potrzeby udowadniania, kto ma gorzej, kto kocha bardziej i kto powinien się zmienić.

Bo relacje nie rozpadają się przez brak miłości. Rozpadają się przez brak zrozumienia.

#psychologia #zwiazek #partner

Istnieje realny problem sytuacji, w których rodzic, najczęściej matka sprawująca opiekę po rozstaniu, instrumentalizuje dziecko przeciwko ojcu. W psychologii i psychiatrii dziecięcej opisuje się to jako alienację rodzicielską, przemoc emocjonalną wobec dziecka, a w skrajnych przypadkach także fałszywe oskarżenia o przemoc lub molestowanie.

Badania są tu jednoznaczne w jednym punkcie: to zjawisko jest rzadkie w skali wszystkich zgłoszeń, ale bardzo destrukcyjne tam, gdzie występuje. Metaanalizy spraw sądowych pokazują, że fałszywe oskarżenia inicjowane przez dorosłego opiekuna pojawiają się najczęściej w kontekście konfliktów okołorozwodowych, walki o opiekę i kontroli, a nie z troski o dobro dziecka. Motywem bywa zemsta, lęk przed utratą władzy nad dzieckiem, narcystyczna potrzeba bycia „ofiarą” albo chęć całkowitego wyeliminowania ojca z życia dziecka.

Mechanizm wygląda zawsze podobnie i jest dobrze opisany klinicznie. Dziecko jest stopniowo zalewane sugestiami, pytaniami podsuwającymi odpowiedzi, narracją „tatuś jest zły”, „tatuś nas skrzywdził”, „musisz to powiedzieć, bo inaczej nikt nas nie ochroni”. Dziecko nie kłamie świadomie. Ono adaptuje się do emocjonalnej presji, bo jego układ nerwowy wybiera to, co daje bezpieczeństwo tu i teraz, czyli lojalność wobec silniejszego emocjonalnie rodzica.

Badania pokazują, że dzieci w takich sytuacjach przejmują cudze narracje jako własne wspomnienia, szczególnie jeśli są młode, zależne i wielokrotnie nagradzane za „właściwą” wersję zdarzeń. To nie jest manipulacja dziecka. To jest przemoc psychiczna dorosłego wobec dziecka, w której dziecko staje się narzędziem.

Skutki są dramatyczne i dobrze udokumentowane. Dzieci poddane alienacji rodzicielskiej mają wyższy poziom lęku, depresji, zaburzeń tożsamości, problemów z więzią i poczuciem winy, które ciągnie się latami. Wielu dorosłych, którzy w dzieciństwie fałszywie oskarżali jednego z rodziców, w dorosłym życiu opisuje głębokie poczucie wstydu, dezorientacji i utraty części własnej historii.

Jednocześnie trzeba powiedzieć to jasno, bo tu łatwo o nadużycie narracji: fakt istnienia fałszywych oskarżeń nie unieważnia prawdziwych przypadków przemocy.

#psychologia

Istnieje realny problem sytuacji, w których rodzic, najczęściej matka sprawująca opiekę po rozstaniu, instrumentalizuje dziecko przeciwko ojcu. W psychologii i psychiatrii dziecięcej opisuje się to jako alienację rodzicielską, przemoc emocjonalną wobec dziecka, a w skrajnych przypadkach także fałszywe oskarżenia o przemoc lub molestowanie.

Badania są tu jednoznaczne w jednym punkcie: to zjawisko jest rzadkie w skali wszystkich zgłoszeń, ale bardzo destrukcyjne tam, gdzie występuje. Metaanalizy spraw sądowych pokazują, że fałszywe oskarżenia inicjowane przez dorosłego opiekuna pojawiają się najczęściej w kontekście konfliktów okołorozwodowych, walki o opiekę i kontroli, a nie z troski o dobro dziecka. Motywem bywa zemsta, lęk przed utratą władzy nad dzieckiem, narcystyczna potrzeba bycia „ofiarą” albo chęć całkowitego wyeliminowania ojca z życia dziecka.

Mechanizm wygląda zawsze podobnie i jest dobrze opisany klinicznie. Dziecko jest stopniowo zalewane sugestiami, pytaniami podsuwającymi odpowiedzi, narracją „tatuś jest zły”, „tatuś nas skrzywdził”, „musisz to powiedzieć, bo inaczej nikt nas nie ochroni”. Dziecko nie kłamie świadomie. Ono adaptuje się do emocjonalnej presji, bo jego układ nerwowy wybiera to, co daje bezpieczeństwo tu i teraz, czyli lojalność wobec silniejszego emocjonalnie rodzica.

Badania pokazują, że dzieci w takich sytuacjach przejmują cudze narracje jako własne wspomnienia, szczególnie jeśli są młode, zależne i wielokrotnie nagradzane za „właściwą” wersję zdarzeń. To nie jest manipulacja dziecka. To jest przemoc psychiczna dorosłego wobec dziecka, w której dziecko staje się narzędziem.

Skutki są dramatyczne i dobrze udokumentowane. Dzieci poddane alienacji rodzicielskiej mają wyższy poziom lęku, depresji, zaburzeń tożsamości, problemów z więzią i poczuciem winy, które ciągnie się latami. Wielu dorosłych, którzy w dzieciństwie fałszywie oskarżali jednego z rodziców, w dorosłym życiu opisuje głębokie poczucie wstydu, dezorientacji i utraty części własnej historii.

Jednocześnie trzeba powiedzieć to jasno, bo tu łatwo o nadużycie narracji: fakt istnienia fałszywych oskarżeń nie unieważnia prawdziwych przypadków przemocy.

#psychologia

Wspólna gra na bębnach to nie jest „hippiska zabawa”, tylko jeden z najprostszych i najsilniejszych mechanizmów regulowania człowieka i grupy, jakie zna psychologia i neurobiologia. Kiedy kilka osób zaczyna uderzać w rytmie, mózg robi coś bardzo konkretnego: synchronizuje fale mózgowe, obniża poziom kortyzolu i podnosi poziom oksytocyny, czyli hormonu więzi. Dlatego po kilku minutach grania ludzie czują ulgę, rozluźnienie i dziwne poczucie „bycia razem”, nawet jeśli wcześniej się nie znali.

Dla jednostki to reset układu nerwowego. Rytm porządkuje chaos w głowie, wyrzuca napięcie z ciała, uczy obecności tu i teraz, bo nie da się analizować życia, kiedy ręce i serce pracują w jednym tempie. Badania pokazują, że rytmiczne uderzenia poprawiają regulację emocji, koncentrację i poczucie sprawczości. Człowiek przestaje być w głowie, zaczyna być w ciele.

Dla grupy to klej społeczny. Wspólny rytm tworzy coś, czego nie da się osiągnąć rozmową ani teorią: poczucie jedności bez gadania. Nagle nie ma hierarchii, ról, masek. Jest tempo, słuchanie siebie nawzajem i reagowanie. Każdy jest ważny, bo jak jeden wypada z rytmu, całość to czuje. To uczy odpowiedzialności, współpracy i zaufania na poziomie, którego nie da się wytrenować powerpointem.

Dlatego bębny były od tysięcy lat w plemionach, wojsku, rytuałach przejścia i wspólnotach. Nie dla klimatu, tylko dlatego, że działały. Łączyły ludzi, regulowały agresję, budowały tożsamość grupy i poczucie sensu. Dziś nazwalibyśmy to „interwencją terapeutyczną”, kiedyś to było po prostu bycie człowiekiem wśród ludzi.

I może właśnie dlatego w świecie pełnym samotności, ekranów i gadania o emocjach, tak wielu ludzi po pierwszym wspólnym graniu na bębnach mówi jedno: „czuję się spokojniejszy i mniej sam”. Bo rytm przypomina nam coś pierwotnego: że nie jesteśmy oddzielnymi jednostkami walczącymi o uwagę, tylko częścią większego pulsu.

Organizuję męskie wyprawy! Sprawdź to!

#meskosc #meskiwyjazd #psychologia

Wspólna gra na bębnach to nie jest „hippiska zabawa”, tylko jeden z najprostszych i najsilniejszych mechanizmów regulowania człowieka i grupy, jakie zna psychologia i neurobiologia. Kiedy kilka osób zaczyna uderzać w rytmie, mózg robi coś bardzo konkretnego: synchronizuje fale mózgowe, obniża poziom kortyzolu i podnosi poziom oksytocyny, czyli hormonu więzi. Dlatego po kilku minutach grania ludzie czują ulgę, rozluźnienie i dziwne poczucie „bycia razem”, nawet jeśli wcześniej się nie znali.

Dla jednostki to reset układu nerwowego. Rytm porządkuje chaos w głowie, wyrzuca napięcie z ciała, uczy obecności tu i teraz, bo nie da się analizować życia, kiedy ręce i serce pracują w jednym tempie. Badania pokazują, że rytmiczne uderzenia poprawiają regulację emocji, koncentrację i poczucie sprawczości. Człowiek przestaje być w głowie, zaczyna być w ciele.

Dla grupy to klej społeczny. Wspólny rytm tworzy coś, czego nie da się osiągnąć rozmową ani teorią: poczucie jedności bez gadania. Nagle nie ma hierarchii, ról, masek. Jest tempo, słuchanie siebie nawzajem i reagowanie. Każdy jest ważny, bo jak jeden wypada z rytmu, całość to czuje. To uczy odpowiedzialności, współpracy i zaufania na poziomie, którego nie da się wytrenować powerpointem.

Dlatego bębny były od tysięcy lat w plemionach, wojsku, rytuałach przejścia i wspólnotach. Nie dla klimatu, tylko dlatego, że działały. Łączyły ludzi, regulowały agresję, budowały tożsamość grupy i poczucie sensu. Dziś nazwalibyśmy to „interwencją terapeutyczną”, kiedyś to było po prostu bycie człowiekiem wśród ludzi.

I może właśnie dlatego w świecie pełnym samotności, ekranów i gadania o emocjach, tak wielu ludzi po pierwszym wspólnym graniu na bębnach mówi jedno: „czuję się spokojniejszy i mniej sam”. Bo rytm przypomina nam coś pierwotnego: że nie jesteśmy oddzielnymi jednostkami walczącymi o uwagę, tylko częścią większego pulsu.

Organizuję męskie wyprawy! Sprawdź to!

#meskosc #meskiwyjazd #psychologia

Wiele kobiet mówi, że marzy o czułym kochanku, który potrafi czytać ciało, tempo i emocje, a potem ląduje z facetem, który traktuje bliskość jak instrukcję obsługi pilota i dziwi się, że „coś nie działa”. To nie jest paradoks, tylko klasyczna mieszanka biologii, psychologii i kultury. Na etapie wyboru mózg nie kieruje się jeszcze jakością dotyku, tylko sygnałami pewności siebie, zdecydowania i napięcia emocjonalnego, bo te cechy przez tysiące lat były kojarzone z bezpieczeństwem i statusem. Problem w tym, że pewność siebie i dominująca energia nie mają nic wspólnego z uważnością, empatią i ciekawością drugiego człowieka. Do tego dochodzi fatalna edukacja seksualna, filmy dla dorosłych, które uczą wydajności zamiast wrażliwości, oraz społeczna narracja, że „facet ma wiedzieć”, więc nikt niczego nie komunikuje. Efekt jest taki, że kobieta zakochuje się w obrazie męskości i emocjach, a dopiero później odkrywa, że ten sam facet nie potrafi słuchać ani w rozmowie, ani w łóżku. To nie jest kwestia „złych wyborów”, tylko tego, że pożądanie często wyprzedza świadomość, a czułość i uważność nie krzyczą na wejściu, tylko wychodzą dopiero wtedy, gdy ktoś ma odwagę zwolnić, słuchać i przestać udawać eksperta. I właśnie dlatego najlepszym kochankiem nie jest ten, który „wie”, tylko ten, który naprawdę chce się nauczyć drugiej osoby.

#psychologia #biologia #kobieta

Wiele kobiet mówi, że marzy o czułym kochanku, który potrafi czytać ciało, tempo i emocje, a potem ląduje z facetem, który traktuje bliskość jak instrukcję obsługi pilota i dziwi się, że „coś nie działa”. To nie jest paradoks, tylko klasyczna mieszanka biologii, psychologii i kultury. Na etapie wyboru mózg nie kieruje się jeszcze jakością dotyku, tylko sygnałami pewności siebie, zdecydowania i napięcia emocjonalnego, bo te cechy przez tysiące lat były kojarzone z bezpieczeństwem i statusem. Problem w tym, że pewność siebie i dominująca energia nie mają nic wspólnego z uważnością, empatią i ciekawością drugiego człowieka. Do tego dochodzi fatalna edukacja seksualna, filmy dla dorosłych, które uczą wydajności zamiast wrażliwości, oraz społeczna narracja, że „facet ma wiedzieć”, więc nikt niczego nie komunikuje. Efekt jest taki, że kobieta zakochuje się w obrazie męskości i emocjach, a dopiero później odkrywa, że ten sam facet nie potrafi słuchać ani w rozmowie, ani w łóżku. To nie jest kwestia „złych wyborów”, tylko tego, że pożądanie często wyprzedza świadomość, a czułość i uważność nie krzyczą na wejściu, tylko wychodzą dopiero wtedy, gdy ktoś ma odwagę zwolnić, słuchać i przestać udawać eksperta. I właśnie dlatego najlepszym kochankiem nie jest ten, który „wie”, tylko ten, który naprawdę chce się nauczyć drugiej osoby.

#psychologia #biologia #kobieta

Problem wielu facetów nie polega na tym, że są „za mili”, tylko na tym, że próbują kupić zainteresowanie brakiem siebie. Odpisują od razu, bo boją się ciszy. Odwołują swoje plany, bo jej humor ma wyższy priorytet niż ich życie. Przesuwają cele, bo „teraz ona”. Myślą, że uprzejmość bez granic to dojrzałość, a to jest po prostu strach przed odrzuceniem zapakowany w ładne słowa.

Psychologicznie to działa prosto. Atrakcyjność rodzi się tam, gdzie jest stabilność, kierunek i spójność. Mózg bardzo szybko wyczuwa, czy ktoś ma swoje życie, czy tylko reaguje. Facet, który nie zmienia kursu przy każdym sygnale, który nie panikuje, gdy ona się dystansuje, który nie zazdrości, tylko obserwuje czyny, komunikuje jedno: ja sobie radzę ze sobą. A to uruchamia poczucie bezpieczeństwa, nie ekscytację chaosem.

Spokój w relacjach nie jest brakiem emocji, tylko regulacją układu nerwowego. Kiedy nie gonisz, nie naciskasz, nie próbujesz się sprzedać, przestajesz wyglądać na kogoś, kto potrzebuje drugiej osoby do domknięcia swojej wartości. A ludzie nie chcą być czyimś plastrem. Chcą być wyborem.

Zachowywanie tajemnicy nie oznacza grania niedostępnego, tylko nieoddawanie całej swojej energii na starcie. Uwaga dawkowana jest zdrowsza niż uwaga wylewana wiadrem. Tak samo jak szacunek do siebie jest ważniejszy niż bycie lubianym. W momencie, w którym pozwalasz na brak szacunku, układ nerwowy drugiej strony uczy się, że może przesuwać granice bez konsekwencji.

I najważniejsze: mężczyzna, który odchodzi od braku szacunku, nie przegrywa relacji. On wygrywa siebie. A paradoks polega na tym, że właśnie wtedy zaczyna być naprawdę atrakcyjny, bo nie negocjuje swojej godności w zamian za czyjąś uwagę.

To nie jest gra. To jest higiena psychiczna. I dopiero z tego miejsca można mieć wybór, a nie desperację przebrana za dobre maniery.

#psychologia #facet #terapia

Problem wielu facetów nie polega na tym, że są „za mili”, tylko na tym, że próbują kupić zainteresowanie brakiem siebie. Odpisują od razu, bo boją się ciszy. Odwołują swoje plany, bo jej humor ma wyższy priorytet niż ich życie. Przesuwają cele, bo „teraz ona”. Myślą, że uprzejmość bez granic to dojrzałość, a to jest po prostu strach przed odrzuceniem zapakowany w ładne słowa.

Psychologicznie to działa prosto. Atrakcyjność rodzi się tam, gdzie jest stabilność, kierunek i spójność. Mózg bardzo szybko wyczuwa, czy ktoś ma swoje życie, czy tylko reaguje. Facet, który nie zmienia kursu przy każdym sygnale, który nie panikuje, gdy ona się dystansuje, który nie zazdrości, tylko obserwuje czyny, komunikuje jedno: ja sobie radzę ze sobą. A to uruchamia poczucie bezpieczeństwa, nie ekscytację chaosem.

Spokój w relacjach nie jest brakiem emocji, tylko regulacją układu nerwowego. Kiedy nie gonisz, nie naciskasz, nie próbujesz się sprzedać, przestajesz wyglądać na kogoś, kto potrzebuje drugiej osoby do domknięcia swojej wartości. A ludzie nie chcą być czyimś plastrem. Chcą być wyborem.

Zachowywanie tajemnicy nie oznacza grania niedostępnego, tylko nieoddawanie całej swojej energii na starcie. Uwaga dawkowana jest zdrowsza niż uwaga wylewana wiadrem. Tak samo jak szacunek do siebie jest ważniejszy niż bycie lubianym. W momencie, w którym pozwalasz na brak szacunku, układ nerwowy drugiej strony uczy się, że może przesuwać granice bez konsekwencji.

I najważniejsze: mężczyzna, który odchodzi od braku szacunku, nie przegrywa relacji. On wygrywa siebie. A paradoks polega na tym, że właśnie wtedy zaczyna być naprawdę atrakcyjny, bo nie negocjuje swojej godności w zamian za czyjąś uwagę.

To nie jest gra. To jest higiena psychiczna. I dopiero z tego miejsca można mieć wybór, a nie desperację przebrana za dobre maniery.

#psychologia #facet #terapia

Dla wielu facetów to będzie niewygodne, ale prawda jest taka, że kobieta w pierwszych sekundach nie „czyta twojej duszy” ani historii traumy z dzieciństwa, tylko skanuje sygnały bezpieczeństwa i kompetencji, bo tak działa ludzki mózg. Najpierw postawa i mowa ciała, czy stoisz stabilnie, czy się kurczysz, bo układ nerwowy szybciej ufa komuś, kto zajmuje miejsce bez agresji. Potem kontakt wzrokowy i obecność, czy naprawdę tu jesteś, czy myślami uciekasz, bo rozproszony facet wysyła sygnał chaosu. Dalej zadbany wygląd i higiena, nie po to, żeby imponować, tylko żeby pokazać, że umiesz ogarniać podstawy życia. Potem pewność w głosie i spokój, bo mózg automatycznie łączy spokojny ton z przewidywalnością i bezpieczeństwem. Styl ubioru i dopasowanie, nie marka, tylko spójność, bo niespójność to dla psychiki znak alarmowy. Sposób, w jaki traktujesz innych ludzi, kelnera, kierowcę, przypadkową osobę, bo to najszybszy test charakteru. Energia i vibe, czyli to, czy przy tobie napięcie opada, czy rośnie. Inicjatywa, bo brak decyzji to sygnał braku steru. I na końcu najważniejsze pytanie, jak ona się przy tobie czuje w pierwszej minucie, spokojniej czy bardziej spięta. To nie magia ani manipulacja, tylko biologia, psychologia i ewolucja. I dobra wiadomość jest taka, że nad większością tych rzeczy da się pracować, bez udawania kogoś, kim nie jesteś, tylko stając się bardziej poukładanym, obecnym i stabilnym facetem.

#psychologia #biologia #kobieta

Dla wielu facetów to będzie niewygodne, ale prawda jest taka, że kobieta w pierwszych sekundach nie „czyta twojej duszy” ani historii traumy z dzieciństwa, tylko skanuje sygnały bezpieczeństwa i kompetencji, bo tak działa ludzki mózg. Najpierw postawa i mowa ciała, czy stoisz stabilnie, czy się kurczysz, bo układ nerwowy szybciej ufa komuś, kto zajmuje miejsce bez agresji. Potem kontakt wzrokowy i obecność, czy naprawdę tu jesteś, czy myślami uciekasz, bo rozproszony facet wysyła sygnał chaosu. Dalej zadbany wygląd i higiena, nie po to, żeby imponować, tylko żeby pokazać, że umiesz ogarniać podstawy życia. Potem pewność w głosie i spokój, bo mózg automatycznie łączy spokojny ton z przewidywalnością i bezpieczeństwem. Styl ubioru i dopasowanie, nie marka, tylko spójność, bo niespójność to dla psychiki znak alarmowy. Sposób, w jaki traktujesz innych ludzi, kelnera, kierowcę, przypadkową osobę, bo to najszybszy test charakteru. Energia i vibe, czyli to, czy przy tobie napięcie opada, czy rośnie. Inicjatywa, bo brak decyzji to sygnał braku steru. I na końcu najważniejsze pytanie, jak ona się przy tobie czuje w pierwszej minucie, spokojniej czy bardziej spięta. To nie magia ani manipulacja, tylko biologia, psychologia i ewolucja. I dobra wiadomość jest taka, że nad większością tych rzeczy da się pracować, bez udawania kogoś, kim nie jesteś, tylko stając się bardziej poukładanym, obecnym i stabilnym facetem.

#psychologia #biologia #kobieta

To tylko mem… a może nie.

To jest czysta przemoc symboliczna ubrana w uśmiech i emotkę. Odebranie drugiemu człowiekowi podmiotowości nawet po śmierci, sprowadzenie go do przedmiotu, który ma leżeć w szufladzie, bo „należy”, to dokładnie ten sam mechanizm, który w relacjach na żywo objawia się kontrolą, zawłaszczaniem, izolowaniem od innych i przekonaniem, że miłość daje prawo do wszystkiego. Psychologia nazywa to lękiem przed porzuceniem połączonym z potrzebą absolutnej kontroli, a nie miłością. Zdrowa więź nie polega na tym, że ktoś nie ma prawa istnieć bez ciebie nawet po śmierci, tylko na tym, że jest wolny, wybiera cię i nie jest twoją własnością ani za życia, ani po nim. Najbardziej niepokojące w takich tekstach nie jest ich dosłowność, tylko to, jak łatwo są normalizowane, bo gdyby facet napisał to samo o kobiecie, internet by zapłonął. A tu mamy ciszę, śmiech i „hehe, jaka zazdrosna”. I właśnie w tym miejscu widać podwójne standardy i to, jak bardzo społeczeństwo bagatelizuje przemoc emocjonalną, kiedy jej źródłem jest kobieta, a celem mężczyzna. Miłość nie polega na zamykaniu kogoś w komodzie, nawet metaforycznej. Miłość polega na tym, że nie musisz nikogo pilnować ani po tej, ani po tamtej stronie życia.
#psychologia #kobieta

To tylko mem… a może nie.

To jest czysta przemoc symboliczna ubrana w uśmiech i emotkę. Odebranie drugiemu człowiekowi podmiotowości nawet po śmierci, sprowadzenie go do przedmiotu, który ma leżeć w szufladzie, bo „należy”, to dokładnie ten sam mechanizm, który w relacjach na żywo objawia się kontrolą, zawłaszczaniem, izolowaniem od innych i przekonaniem, że miłość daje prawo do wszystkiego. Psychologia nazywa to lękiem przed porzuceniem połączonym z potrzebą absolutnej kontroli, a nie miłością. Zdrowa więź nie polega na tym, że ktoś nie ma prawa istnieć bez ciebie nawet po śmierci, tylko na tym, że jest wolny, wybiera cię i nie jest twoją własnością ani za życia, ani po nim. Najbardziej niepokojące w takich tekstach nie jest ich dosłowność, tylko to, jak łatwo są normalizowane, bo gdyby facet napisał to samo o kobiecie, internet by zapłonął. A tu mamy ciszę, śmiech i „hehe, jaka zazdrosna”. I właśnie w tym miejscu widać podwójne standardy i to, jak bardzo społeczeństwo bagatelizuje przemoc emocjonalną, kiedy jej źródłem jest kobieta, a celem mężczyzna. Miłość nie polega na zamykaniu kogoś w komodzie, nawet metaforycznej. Miłość polega na tym, że nie musisz nikogo pilnować ani po tej, ani po tamtej stronie życia.
#psychologia #kobieta

Małżeństwo w wieku 20 lat jest „złe”, bo odpowiedzialność, bo presja, bo życie się kończy. Ciąża w wieku 21–25 lat jest „zła”, bo kariera, bo wolność, bo jeszcze nie czas. Obowiązki rodzinne są „złe”, bo ograniczają spontaniczność i wymagają dorosłości. Ale jednocześnie duża liczba partnerów seksualnych w wieku 18 lat jest „dobra”, brak odpowiedzialności jest „dobry”, a decyzje o ogromnych konsekwencjach emocjonalnych i biologicznych są sprzedawane jako wyraz siły i wyzwolenia. I tu nie chodzi o moralizowanie, tylko o elementarną spójność. Psychologia rozwojowa jest bezlitosna: młody mózg nie ucieka od odpowiedzialności dlatego, że ona jest szkodliwa, tylko dlatego, że jest trudna. Badania pokazują, że stabilne relacje, przewidywalność i sensowna struktura obniżają poziom lęku, depresji i chaosu decyzyjnego, a chroniczne życie w trybie „wszystko wolno, nic nie muszę” zwiększa impulsywność, wypalenie i poczucie pustki. To nie jest post o tym, co kto powinien robić ze swoim życiem, tylko o tym, jak absurdalnie często odpowiedzialność nazywa się opresją, a ucieczkę od konsekwencji rozwojem. Ironia polega na tym, że sprzedajemy młodym ludziom brak fundamentów jako wolność, a potem dziwimy się, że czują się zagubieni, przeciążeni i samotni. Jeśli coś naprawdę dojrzewa człowieka, to nie brak zobowiązań, tylko świadomy wybór, że coś i ktoś jest wart wysiłku.

#spoleczenstwo #feminizm #psychologia

Małżeństwo w wieku 20 lat jest „złe”, bo odpowiedzialność, bo presja, bo życie się kończy. Ciąża w wieku 21–25 lat jest „zła”, bo kariera, bo wolność, bo jeszcze nie czas. Obowiązki rodzinne są „złe”, bo ograniczają spontaniczność i wymagają dorosłości. Ale jednocześnie duża liczba partnerów seksualnych w wieku 18 lat jest „dobra”, brak odpowiedzialności jest „dobry”, a decyzje o ogromnych konsekwencjach emocjonalnych i biologicznych są sprzedawane jako wyraz siły i wyzwolenia. I tu nie chodzi o moralizowanie, tylko o elementarną spójność. Psychologia rozwojowa jest bezlitosna: młody mózg nie ucieka od odpowiedzialności dlatego, że ona jest szkodliwa, tylko dlatego, że jest trudna. Badania pokazują, że stabilne relacje, przewidywalność i sensowna struktura obniżają poziom lęku, depresji i chaosu decyzyjnego, a chroniczne życie w trybie „wszystko wolno, nic nie muszę” zwiększa impulsywność, wypalenie i poczucie pustki. To nie jest post o tym, co kto powinien robić ze swoim życiem, tylko o tym, jak absurdalnie często odpowiedzialność nazywa się opresją, a ucieczkę od konsekwencji rozwojem. Ironia polega na tym, że sprzedajemy młodym ludziom brak fundamentów jako wolność, a potem dziwimy się, że czują się zagubieni, przeciążeni i samotni. Jeśli coś naprawdę dojrzewa człowieka, to nie brak zobowiązań, tylko świadomy wybór, że coś i ktoś jest wart wysiłku.

#spoleczenstwo #feminizm #psychologia

Edukacja seksualna w Polsce leży i to nie jest opinia tylko fakt potwierdzany badaniami i statystykami. Według raportów WHO i UNESCO Polska od lat znajduje się w ogonie Europy jeśli chodzi o rzetelną edukację seksualną opartą na biologii, psychologii i relacjach, a nie na strachu i moralizowaniu. Efekt jest prosty i brutalny. Młodzi mężczyźni uczą się seksu nie z rozmów, nie z wiedzy, nie z bezpiecznych wzorców, tylko z pornografii, która nie jest edukacją, tylko produktem rozrywkowym zaprojektowanym pod maksymalną stymulację dopaminy. Badania pokazują, że średni wiek pierwszego kontaktu z pornografią u chłopców w Polsce to okolice 11–13 lat, czyli zanim w ogóle rozwinie się dojrzała kora przedczołowa odpowiedzialna za krytyczne myślenie, empatię i rozumienie konsekwencji. Mózg uczy się wtedy schematów, w których seks nie ma nic wspólnego z relacją, komunikacją, granicami czy odpowiedzialnością, a wszystko kręci się wokół wydajności, dominacji, nierealistycznych ciał i natychmiastowej gratyfikacji. Neurobiologia jest tu bezlitosna. Regularna ekspozycja na pornografię w okresie dojrzewania zmienia wrażliwość układu nagrody, obniża reaktywność na realne bodźce i zwiększa ryzyko problemów z erekcją, bliskością i regulacją emocji w dorosłych relacjach, co potwierdzają badania m.in. Parka, Kühn i Gallinat. Potem mamy dorosłych mężczyzn, którzy nie wiedzą jak rozmawiać o seksie, wstydzą się własnych potrzeb, boją się odrzucenia i jednocześnie noszą w głowie scenariusze, które nie mają nic wspólnego z rzeczywistością drugiego człowieka. To nie jest wina tych chłopaków. To jest systemowa porażka dorosłych, szkoły i państwa, które zostawiły młodych ludzi samych z internetem jako jedynym nauczycielem intymności. Jeśli nie zaczniemy mówić o seksie normalnie, naukowo i bez histerii, to dalej będziemy udawać zdziwionych, że relacje się sypią, a mężczyźni wchodzą w dorosłość z głową pełną mitów, wstydu i fałszywych wzorców.

Więcej na moim kanale YouTube
#psychologia #edukacja #polska

Edukacja seksualna w Polsce leży i to nie jest opinia tylko fakt potwierdzany badaniami i statystykami. Według raportów WHO i UNESCO Polska od lat znajduje się w ogonie Europy jeśli chodzi o rzetelną edukację seksualną opartą na biologii, psychologii i relacjach, a nie na strachu i moralizowaniu. Efekt jest prosty i brutalny. Młodzi mężczyźni uczą się seksu nie z rozmów, nie z wiedzy, nie z bezpiecznych wzorców, tylko z pornografii, która nie jest edukacją, tylko produktem rozrywkowym zaprojektowanym pod maksymalną stymulację dopaminy. Badania pokazują, że średni wiek pierwszego kontaktu z pornografią u chłopców w Polsce to okolice 11–13 lat, czyli zanim w ogóle rozwinie się dojrzała kora przedczołowa odpowiedzialna za krytyczne myślenie, empatię i rozumienie konsekwencji. Mózg uczy się wtedy schematów, w których seks nie ma nic wspólnego z relacją, komunikacją, granicami czy odpowiedzialnością, a wszystko kręci się wokół wydajności, dominacji, nierealistycznych ciał i natychmiastowej gratyfikacji. Neurobiologia jest tu bezlitosna. Regularna ekspozycja na pornografię w okresie dojrzewania zmienia wrażliwość układu nagrody, obniża reaktywność na realne bodźce i zwiększa ryzyko problemów z erekcją, bliskością i regulacją emocji w dorosłych relacjach, co potwierdzają badania m.in. Parka, Kühn i Gallinat. Potem mamy dorosłych mężczyzn, którzy nie wiedzą jak rozmawiać o seksie, wstydzą się własnych potrzeb, boją się odrzucenia i jednocześnie noszą w głowie scenariusze, które nie mają nic wspólnego z rzeczywistością drugiego człowieka. To nie jest wina tych chłopaków. To jest systemowa porażka dorosłych, szkoły i państwa, które zostawiły młodych ludzi samych z internetem jako jedynym nauczycielem intymności. Jeśli nie zaczniemy mówić o seksie normalnie, naukowo i bez histerii, to dalej będziemy udawać zdziwionych, że relacje się sypią, a mężczyźni wchodzą w dorosłość z głową pełną mitów, wstydu i fałszywych wzorców.

Więcej na moim kanale YouTube
#psychologia #edukacja #polska

to, co ludzie mówią o swoich wyborach, a to, co faktycznie ich pobudza i przyciąga, to dwie różne półki w mózgu. Deklaracje lecą z kory przedczołowej, tej od „jak chciałabym o sobie myśleć”, a pożądanie odpala się dużo niżej, w układzie limbicznym, który nie czyta manifestów i nie słucha zapewnień o wrażliwości, tylko reaguje na bodźce takie jak pewność siebie, napięcie, ryzyko i intensywność. „Miły i uczuciowy” często kojarzy się z przewidywalnością, brakiem wyzwań i emocjonalną płaskością, a mózg, szczególnie w kontekście seksu, szuka stymulacji, nie bezpieczeństwa jak w banku.

Do tego dochodzi klasyczne pomieszanie sygnałów. Pajac albo przemocowiec nie jest pociągający dlatego, że jest pajacem czy przemocowcem, tylko dlatego, że bywa bezczelnie pewny siebie, nie zabiega, nie prosi o akceptację i wysyła sygnał „ja tu jestem i mam kontrolę”. Problem w tym, że część kobiet myli dominację z bezpieczeństwem, intensywność z chemią, a huśtawkę emocjonalną z pasją. To jest dobrze opisane w psychologii przywiązania. Wzorce z dzieciństwa i wcześniejszych relacji sprawiają, że chaos bywa znajomy, a znajome bywa odbierane jako atrakcyjne, nawet jeśli na dłuższą metę niszczy.

„Miły facet” często sam sobie strzela w kolano, bo zamiast być spokojnie pewny siebie, próbuje zasłużyć na pożądanie byciem miłym, dostępnym i ugodowym, co mózg odbiera nie jako atrakcyjność, tylko jako brak napięcia seksualnego. Seks nie rodzi się z bycia bezpiecznym pluszakiem, tylko z energii, granic i poczucia, że ktoś stoi mocno na nogach. I dopóki nie rozróżnimy, że atrakcyjność to nie przemoc, a wrażliwość to nie uległość, dopóty ludzie będą mówić jedno, wybierać drugie, a potem udawać zdziwienie, że znowu wyszło jak zawsze.

Więcej na moim kanale YouTube

#psychologia #facet #trauma

to, co ludzie mówią o swoich wyborach, a to, co faktycznie ich pobudza i przyciąga, to dwie różne półki w mózgu. Deklaracje lecą z kory przedczołowej, tej od „jak chciałabym o sobie myśleć”, a pożądanie odpala się dużo niżej, w układzie limbicznym, który nie czyta manifestów i nie słucha zapewnień o wrażliwości, tylko reaguje na bodźce takie jak pewność siebie, napięcie, ryzyko i intensywność. „Miły i uczuciowy” często kojarzy się z przewidywalnością, brakiem wyzwań i emocjonalną płaskością, a mózg, szczególnie w kontekście seksu, szuka stymulacji, nie bezpieczeństwa jak w banku.

Do tego dochodzi klasyczne pomieszanie sygnałów. Pajac albo przemocowiec nie jest pociągający dlatego, że jest pajacem czy przemocowcem, tylko dlatego, że bywa bezczelnie pewny siebie, nie zabiega, nie prosi o akceptację i wysyła sygnał „ja tu jestem i mam kontrolę”. Problem w tym, że część kobiet myli dominację z bezpieczeństwem, intensywność z chemią, a huśtawkę emocjonalną z pasją. To jest dobrze opisane w psychologii przywiązania. Wzorce z dzieciństwa i wcześniejszych relacji sprawiają, że chaos bywa znajomy, a znajome bywa odbierane jako atrakcyjne, nawet jeśli na dłuższą metę niszczy.

„Miły facet” często sam sobie strzela w kolano, bo zamiast być spokojnie pewny siebie, próbuje zasłużyć na pożądanie byciem miłym, dostępnym i ugodowym, co mózg odbiera nie jako atrakcyjność, tylko jako brak napięcia seksualnego. Seks nie rodzi się z bycia bezpiecznym pluszakiem, tylko z energii, granic i poczucia, że ktoś stoi mocno na nogach. I dopóki nie rozróżnimy, że atrakcyjność to nie przemoc, a wrażliwość to nie uległość, dopóty ludzie będą mówić jedno, wybierać drugie, a potem udawać zdziwienie, że znowu wyszło jak zawsze.

Więcej na moim kanale YouTube

#psychologia #facet #trauma

Mężczyzna ma być solidny, ogarnięty, ma dźwigać odpowiedzialność i być kimś, na kim można się oprzeć, a nie projektem w trakcie terapii i wiecznego samorozkminiania. I co ciekawe, kobiety nie walczą z tą męskością, one jej po prostu potrzebują, bo wiedzą, że bezpieczeństwo nie bierze się z deklaracji, tylko z czynów.

To nie jest świat bez nowoczesności. Jest internet, miasta, ambicje, rozwój, ale relacje nie są tu polem ideologicznej wojny. Nikt nie sprawdza, czy jesteś wystarczająco „miękki” albo czy przypadkiem nie powiedziałeś czegoś, co komuś zaburzyło poczucie komfortu. Liczy się, czy dowozisz, czy umiesz wziąć odpowiedzialność, czy w kryzysie stajesz na nogach, a nie znikasz pod hasłem „muszę to przepracować”.

Na Zachodzie sprzedaje się facetom chaos jako wolność, rozmycie ról jako dojrzałość i emocjonalną dezorientację jako rozwój osobisty, a potem wszyscy robią wielkie oczy, że faceci są zmęczeni, wkurwieni albo całkiem wypisani z relacji. W Kazachstanie nikt nie próbuje wykastrować męskości, tylko ją normalnie ustawić. I dlatego te relacje, choć bardziej tradycyjne, idą do przodu szybciej niż te wszystkie nowoczesne układanki, które nie mają żadnych fundamentów.

#kazachstan #psychologia podróż

Mężczyzna ma być solidny, ogarnięty, ma dźwigać odpowiedzialność i być kimś, na kim można się oprzeć, a nie projektem w trakcie terapii i wiecznego samorozkminiania. I co ciekawe, kobiety nie walczą z tą męskością, one jej po prostu potrzebują, bo wiedzą, że bezpieczeństwo nie bierze się z deklaracji, tylko z czynów.

To nie jest świat bez nowoczesności. Jest internet, miasta, ambicje, rozwój, ale relacje nie są tu polem ideologicznej wojny. Nikt nie sprawdza, czy jesteś wystarczająco „miękki” albo czy przypadkiem nie powiedziałeś czegoś, co komuś zaburzyło poczucie komfortu. Liczy się, czy dowozisz, czy umiesz wziąć odpowiedzialność, czy w kryzysie stajesz na nogach, a nie znikasz pod hasłem „muszę to przepracować”.

Na Zachodzie sprzedaje się facetom chaos jako wolność, rozmycie ról jako dojrzałość i emocjonalną dezorientację jako rozwój osobisty, a potem wszyscy robią wielkie oczy, że faceci są zmęczeni, wkurwieni albo całkiem wypisani z relacji. W Kazachstanie nikt nie próbuje wykastrować męskości, tylko ją normalnie ustawić. I dlatego te relacje, choć bardziej tradycyjne, idą do przodu szybciej niż te wszystkie nowoczesne układanki, które nie mają żadnych fundamentów.

#kazachstan #psychologia podróż

To, jak traktujesz siebie w momentach porażki, aktywuje dokładnie te same systemy w mózgu, które kształtowały cię w dzieciństwie.
Jeśli reagujesz na błąd pogardą, karą i wstydem, uruchamiasz oś stresu: kortyzol, napięcie, tryb zagrożenia. Mózg nie uczy się wtedy niczego nowego. On tylko próbuje przetrwać.

Badania nad self-compassion pokazują coś brutalnie prostego:
ludzie, którzy potrafią być dla siebie wspierający po porażce, szybciej się podnoszą, są bardziej odporni psychicznie i rzadziej wpadają w depresję oraz samosabotaż.
Nie dlatego, że są „miękcy”, tylko dlatego, że ich układ nerwowy nie jest ciągle bity.

Dla mózgu nie ma różnicy, czy krzyczy na ciebie rodzic, partner czy… ty sam.
Wewnętrzny dialog to wewnętrzny opiekun albo wewnętrzny oprawca.

Kiedy dziecko upada i słyszy:
„Nic z ciebie nie będzie” – uczy się strachu.
Kiedy słyszy:
„Upadłeś, ale jesteś bezpieczny, spróbujemy jeszcze raz” – uczy się odwagi.

Dokładnie to samo dzieje się w dorosłym życiu.
Miłość do siebie to nie pobłażanie.
To stworzenie w głowie warunków, w których można się rozwijać, a nie tylko karać.

Jeśli po każdym upadku niszczysz siebie słowami, twój mózg kojarzy próbę z bólem.
Jeśli po upadku dajesz sobie wsparcie, mózg kojarzy próbę z bezpieczeństwem.

#psychologia #trauma #terapia

To, jak traktujesz siebie w momentach porażki, aktywuje dokładnie te same systemy w mózgu, które kształtowały cię w dzieciństwie.
Jeśli reagujesz na błąd pogardą, karą i wstydem, uruchamiasz oś stresu: kortyzol, napięcie, tryb zagrożenia. Mózg nie uczy się wtedy niczego nowego. On tylko próbuje przetrwać.

Badania nad self-compassion pokazują coś brutalnie prostego:
ludzie, którzy potrafią być dla siebie wspierający po porażce, szybciej się podnoszą, są bardziej odporni psychicznie i rzadziej wpadają w depresję oraz samosabotaż.
Nie dlatego, że są „miękcy”, tylko dlatego, że ich układ nerwowy nie jest ciągle bity.

Dla mózgu nie ma różnicy, czy krzyczy na ciebie rodzic, partner czy… ty sam.
Wewnętrzny dialog to wewnętrzny opiekun albo wewnętrzny oprawca.

Kiedy dziecko upada i słyszy:
„Nic z ciebie nie będzie” – uczy się strachu.
Kiedy słyszy:
„Upadłeś, ale jesteś bezpieczny, spróbujemy jeszcze raz” – uczy się odwagi.

Dokładnie to samo dzieje się w dorosłym życiu.
Miłość do siebie to nie pobłażanie.
To stworzenie w głowie warunków, w których można się rozwijać, a nie tylko karać.

Jeśli po każdym upadku niszczysz siebie słowami, twój mózg kojarzy próbę z bólem.
Jeśli po upadku dajesz sobie wsparcie, mózg kojarzy próbę z bezpieczeństwem.

#psychologia #trauma #terapia

Większość facetów zaczyna trenować „dla sylwetki”. Dla wyglądu, lajków, spojrzeń. I spoko. To jest wejście do gry.
Ale bardzo szybko okazuje się, że trening nie zostaje w mięśniach. On idzie do głowy.

Bo trening to nie jest tylko ciało.
To codzienna konfrontacja z oporem.
Z lenistwem.
Z chaosem w głowie.
Z emocjami, których nikt nie uczył, jak ogarniać.

Facet trenuje, bo potrzebuje miejsca, gdzie jest jasno: albo dźwigasz, albo nie.
Gdzie nie da się manipulować narracją.
Gdzie nie ma „ale”.
Jest wysiłek, konsekwencja i efekt.

Dlatego wielu mężczyzn trenuje nie po to, żeby być groźnym dla innych, tylko żeby nie być groźnym dla siebie.
Żeby spuścić ciśnienie.
Żeby nie eksplodować.
Żeby nie topić frustracji w alkoholu, seksie, agresji albo auto-destrukcji.

Trening daje cel.
Rytm.
Strukturę.
Poczucie kontroli w świecie, w którym często jej nie ma.

I jeśli już mamy się z czegoś śmiać, to z tego, że facet, który trenuje, zwykle próbuje być bardziej stabilny, a nie bardziej niebezpieczny.
Silniejsze ciało to często ostatnia linia obrony dla psychiki.

#psychologia #trening #facet

Większość facetów zaczyna trenować „dla sylwetki”. Dla wyglądu, lajków, spojrzeń. I spoko. To jest wejście do gry.
Ale bardzo szybko okazuje się, że trening nie zostaje w mięśniach. On idzie do głowy.

Bo trening to nie jest tylko ciało.
To codzienna konfrontacja z oporem.
Z lenistwem.
Z chaosem w głowie.
Z emocjami, których nikt nie uczył, jak ogarniać.

Facet trenuje, bo potrzebuje miejsca, gdzie jest jasno: albo dźwigasz, albo nie.
Gdzie nie da się manipulować narracją.
Gdzie nie ma „ale”.
Jest wysiłek, konsekwencja i efekt.

Dlatego wielu mężczyzn trenuje nie po to, żeby być groźnym dla innych, tylko żeby nie być groźnym dla siebie.
Żeby spuścić ciśnienie.
Żeby nie eksplodować.
Żeby nie topić frustracji w alkoholu, seksie, agresji albo auto-destrukcji.

Trening daje cel.
Rytm.
Strukturę.
Poczucie kontroli w świecie, w którym często jej nie ma.

I jeśli już mamy się z czegoś śmiać, to z tego, że facet, który trenuje, zwykle próbuje być bardziej stabilny, a nie bardziej niebezpieczny.
Silniejsze ciało to często ostatnia linia obrony dla psychiki.

#psychologia #trening #facet

To, czy warto z kobietą zostać, nie ma absolutnie nic wspólnego z tym, czy ma 20 czy 40 lat. Wiek to metryka, a nie dowód dojrzałości. Liczy się to, czy obok niej możesz oddychać, czy musisz chodzić na palcach. Czy bierze odpowiedzialność za swoje czyny, czy zawsze ktoś inny jest winny. Czy potrafi powiedzieć „przepraszam”, zamiast kręcić narrację, w której to ty jesteś problemem. Czy daje wsparcie, a nie tylko oczekiwania. Czy jest godna zaufania wtedy, gdy nikt nie patrzy, a nie tylko wtedy, gdy wypada. Czy jest kobieca w znaczeniu stabilna emocjonalnie, a nie teatralna. Czy jest dojrzała, czyli umie regulować swoje emocje, zamiast robić z nich broń.

Bo prawda jest taka, że nie warto być z kobietą manipulacyjną, która testuje granice zamiast je szanować. Z taką, która karmi się dramatem, bo bez chaosu nie czuje, że żyje. Z taką, która gra ciszą, poczuciem winy albo porównaniami. Z taką, która redukuje twoją wartość do tego, ile dajesz, ile zarabiasz albo jak bardzo się poświęcasz. Z taką, która myli miłość z kontrolą, a emocjonalną niestabilność nazywa „wrażliwością”.

Warto zostać z kobietą, przy której nie musisz nic udowadniać. Przy której możesz być silny, ale też zmęczony. Która nie podcina skrzydeł, tylko pilnuje, żebyś miał gdzie wylądować. Bo dobra relacja nie polega na wieku, wyglądzie ani statusie. Polega na szacunku, odpowiedzialności i spokoju. A spokój to dziś najbardziej deficytowy luksus.
#psychologia #facet #kobieta

To, czy warto z kobietą zostać, nie ma absolutnie nic wspólnego z tym, czy ma 20 czy 40 lat. Wiek to metryka, a nie dowód dojrzałości. Liczy się to, czy obok niej możesz oddychać, czy musisz chodzić na palcach. Czy bierze odpowiedzialność za swoje czyny, czy zawsze ktoś inny jest winny. Czy potrafi powiedzieć „przepraszam”, zamiast kręcić narrację, w której to ty jesteś problemem. Czy daje wsparcie, a nie tylko oczekiwania. Czy jest godna zaufania wtedy, gdy nikt nie patrzy, a nie tylko wtedy, gdy wypada. Czy jest kobieca w znaczeniu stabilna emocjonalnie, a nie teatralna. Czy jest dojrzała, czyli umie regulować swoje emocje, zamiast robić z nich broń.

Bo prawda jest taka, że nie warto być z kobietą manipulacyjną, która testuje granice zamiast je szanować. Z taką, która karmi się dramatem, bo bez chaosu nie czuje, że żyje. Z taką, która gra ciszą, poczuciem winy albo porównaniami. Z taką, która redukuje twoją wartość do tego, ile dajesz, ile zarabiasz albo jak bardzo się poświęcasz. Z taką, która myli miłość z kontrolą, a emocjonalną niestabilność nazywa „wrażliwością”.

Warto zostać z kobietą, przy której nie musisz nic udowadniać. Przy której możesz być silny, ale też zmęczony. Która nie podcina skrzydeł, tylko pilnuje, żebyś miał gdzie wylądować. Bo dobra relacja nie polega na wieku, wyglądzie ani statusie. Polega na szacunku, odpowiedzialności i spokoju. A spokój to dziś najbardziej deficytowy luksus.
#psychologia #facet #kobieta

Mężczyzna może znieść stres, zmęczenie, presję świata i porażki, ale kiedy w relacji, która miała być bezpieczna, zaczyna słyszeć między wierszami, że robi za mało, zarabia za mało, stara się nie tak, kocha nie tak, reaguje nie tak i w sumie zawsze jest o krok za kimś innym, jego układ nerwowy wchodzi w tryb ciągłej obrony. Badania nad relacjami pokazują, że chroniczne poczucie bycia niewystarczającym prowadzi u mężczyzn do wycofania emocjonalnego, spadku libido, depresji i agresji skierowanej do wewnątrz, bo zamiast walczyć, zaczynają znikać. To nie dzieje się przez jedną kłótnię, tylko przez setki drobnych sygnałów, porównań, żartów, westchnień i „dobrych rad”, które mówią jedno – nie jesteś taki, jaki powinieneś być. I tu jest paradoks, bo facet, który czuje się wystarczający, rośnie, daje więcej, chroni, wspiera i buduje, a facet, który czuje się ciągle za mały, zaczyna się zamykać, odcinać albo uciekać, nie dlatego że nie kocha, tylko dlatego że jego psychika nie jest w stanie żyć w stanie permanentnego niedoboru. Relacja nie niszczy się wtedy, gdy mężczyzna upada, tylko wtedy, gdy przestaje wierzyć, że obok tej kobiety może być kimś wartościowym, a jeśli chcesz z nim wygrać, nie musisz go naprawiać ani poprawiać, wystarczy, że przestaniesz podcinać mu skrzydła w miejscu, które miało być domem.

#facet #psychologia #wsparcie

Mężczyzna może znieść stres, zmęczenie, presję świata i porażki, ale kiedy w relacji, która miała być bezpieczna, zaczyna słyszeć między wierszami, że robi za mało, zarabia za mało, stara się nie tak, kocha nie tak, reaguje nie tak i w sumie zawsze jest o krok za kimś innym, jego układ nerwowy wchodzi w tryb ciągłej obrony. Badania nad relacjami pokazują, że chroniczne poczucie bycia niewystarczającym prowadzi u mężczyzn do wycofania emocjonalnego, spadku libido, depresji i agresji skierowanej do wewnątrz, bo zamiast walczyć, zaczynają znikać. To nie dzieje się przez jedną kłótnię, tylko przez setki drobnych sygnałów, porównań, żartów, westchnień i „dobrych rad”, które mówią jedno – nie jesteś taki, jaki powinieneś być. I tu jest paradoks, bo facet, który czuje się wystarczający, rośnie, daje więcej, chroni, wspiera i buduje, a facet, który czuje się ciągle za mały, zaczyna się zamykać, odcinać albo uciekać, nie dlatego że nie kocha, tylko dlatego że jego psychika nie jest w stanie żyć w stanie permanentnego niedoboru. Relacja nie niszczy się wtedy, gdy mężczyzna upada, tylko wtedy, gdy przestaje wierzyć, że obok tej kobiety może być kimś wartościowym, a jeśli chcesz z nim wygrać, nie musisz go naprawiać ani poprawiać, wystarczy, że przestaniesz podcinać mu skrzydła w miejscu, które miało być domem.

#facet #psychologia #wsparcie

Przemoc werbalna wobec mężczyzn bardzo często nie wygląda jak krzyk i wyzwiska, tylko jak „niewinne” zdania, które powtarzane miesiącami robią dokładnie to samo co ciosy, tylko bez siniaków, dlatego tak łatwo ją zignorować albo obrócić w żart. Najczęstszy schemat to umniejszanie i podważanie męskości, czyli teksty w stylu „bądź facetem”, „inni jakoś potrafią”, „prawdziwy mężczyzna by tak nie zrobił”, które uderzają w tożsamość, a nie w konkretne zachowanie. Bardzo częste jest wyśmiewanie emocji, gdzie każda próba rozmowy kończy się „znowu dramatyzujesz”, „ale ty jesteś przewrażliwiony”, „masz okres?”, co uczy jednego – że mężczyzna ma przestać mówić, bo jego przeżycia są nieważne. Kolejna forma to stała krytyka i deprecjonowanie, czyli komentowanie decyzji, wyglądu, pracy i ambicji w trybie ciągłym, niby „dla twojego dobra”, ale zawsze z pozycji wyższości, aż zaczynasz wątpić w własny osąd. Bardzo toksyczne są porównania do innych mężczyzn, byłych partnerów, kolegów, influencerów, bo to prosty sposób na wzbudzenie wstydu i rywalizacji bez potrzeby rozmowy. Dochodzi do tego szantaż emocjonalny, czyli zdania typu „jakbyś mnie kochał, to byś…”, „przez ciebie jestem taka”, „to twoja wina, że krzyczę”, które przerzucają odpowiedzialność za czyjeś emocje na ciebie. Częstym narzędziem jest też gaslighting, gdzie słyszysz „to się nie wydarzyło”, „znowu sobie coś dopowiadasz”, „przecież żartowałam”, aż zaczynasz kwestionować własną pamięć i reakcje. Nie można pominąć pogardy ukrytej w ironii, sarkazmie i „żartach”, które zawsze mają ostrze skierowane w jedną stronę i nigdy nie są śmieszne dla osoby, której dotyczą. W relacjach pojawia się również publiczne zawstydzanie, wyciąganie prywatnych spraw przy innych ludziach, w sieci albo w rodzinie, bo wstyd jest jednym z najsilniejszych regulatorów zachowania. I wreszcie klasyk, czyli groźby porzucenia lub odebrania relacji, rzucane przy każdym konflikcie, nie po to, by coś rozwiązać, tylko by ustawić hierarchię. To wszystko nie jest „kobiecą emocjonalnością” ani „trudnym charakterem”, tylko realną przemocą werbalną #psychologia #manipulacja #emocje

Przemoc werbalna wobec mężczyzn bardzo często nie wygląda jak krzyk i wyzwiska, tylko jak „niewinne” zdania, które powtarzane miesiącami robią dokładnie to samo co ciosy, tylko bez siniaków, dlatego tak łatwo ją zignorować albo obrócić w żart. Najczęstszy schemat to umniejszanie i podważanie męskości, czyli teksty w stylu „bądź facetem”, „inni jakoś potrafią”, „prawdziwy mężczyzna by tak nie zrobił”, które uderzają w tożsamość, a nie w konkretne zachowanie. Bardzo częste jest wyśmiewanie emocji, gdzie każda próba rozmowy kończy się „znowu dramatyzujesz”, „ale ty jesteś przewrażliwiony”, „masz okres?”, co uczy jednego – że mężczyzna ma przestać mówić, bo jego przeżycia są nieważne. Kolejna forma to stała krytyka i deprecjonowanie, czyli komentowanie decyzji, wyglądu, pracy i ambicji w trybie ciągłym, niby „dla twojego dobra”, ale zawsze z pozycji wyższości, aż zaczynasz wątpić w własny osąd. Bardzo toksyczne są porównania do innych mężczyzn, byłych partnerów, kolegów, influencerów, bo to prosty sposób na wzbudzenie wstydu i rywalizacji bez potrzeby rozmowy. Dochodzi do tego szantaż emocjonalny, czyli zdania typu „jakbyś mnie kochał, to byś…”, „przez ciebie jestem taka”, „to twoja wina, że krzyczę”, które przerzucają odpowiedzialność za czyjeś emocje na ciebie. Częstym narzędziem jest też gaslighting, gdzie słyszysz „to się nie wydarzyło”, „znowu sobie coś dopowiadasz”, „przecież żartowałam”, aż zaczynasz kwestionować własną pamięć i reakcje. Nie można pominąć pogardy ukrytej w ironii, sarkazmie i „żartach”, które zawsze mają ostrze skierowane w jedną stronę i nigdy nie są śmieszne dla osoby, której dotyczą. W relacjach pojawia się również publiczne zawstydzanie, wyciąganie prywatnych spraw przy innych ludziach, w sieci albo w rodzinie, bo wstyd jest jednym z najsilniejszych regulatorów zachowania. I wreszcie klasyk, czyli groźby porzucenia lub odebrania relacji, rzucane przy każdym konflikcie, nie po to, by coś rozwiązać, tylko by ustawić hierarchię. To wszystko nie jest „kobiecą emocjonalnością” ani „trudnym charakterem”, tylko realną przemocą werbalną #psychologia #manipulacja #emocje

Mężczyźni też są molestowani i to jest ten temat, przy którym internet nagle udaje, że biologia nie istnieje, a statystyki to „wymysł”, bo jak facet powie, że ktoś przekroczył granicę, to część ludzi odpala tryb kabaretu: „haha, to pewnie ci się podobało”, „facet zawsze chce”, „czemu się nie obroniłeś”, czyli dokładnie ten sam mechanizm, który miażdży ofiary, tylko tym razem doprawiony obowiązkiem bycia twardym jak stal. A teraz wersja, której nie da się zagadać memem: według CDC spora część mężczyzn doświadcza w życiu przemocy seksualnej w kontakcie, a część doświadcza tego, co w badaniach nazywa się „made to penetrate”, czyli sytuacji, w której ktoś doprowadza cię do aktu seksualnego bez twojej zgody, tylko że społeczeństwo ma w głowie, że to „nie może być gwałt”, bo penis, bo erekcja, bo „chłop się nie liczy”. I właśnie w tym jest cały trik: ciało może reagować fizjologicznie nawet wtedy, kiedy głowa mówi „stop”, bo reakcje układu nerwowego nie są referendum moralnym, tylko automatyką, która potrafi odpalić się w stresie, strachu, odrętwieniu i presji. Dlatego molestowanie facetów często wygląda banalnie i „niewinnie” tylko dla obserwatora: pijana impreza i ktoś cię obmacuje, „bo to śmieszne”, koleżanka z pracy robi komentarze, dotyka, testuje granice, starsza kobieta „żartuje” z twojego ciała, ktoś wykorzystuje upojenie alkoholem, albo relacja, w której partnerka wymusza seks szantażem emocjonalnym, wyśmiewaniem, groźbą rozstania, lub tym klasykiem: „no weź, przecież jesteś facetem”. Potem przychodzi druga przemoc, społeczna, bo zgłoszenie tego potrafi być dla faceta jak wejście na ring, gdzie przeciwnikiem nie jest sprawca, tylko reakcja ludzi, policji, komentarzy, kumpli i własny wstyd, więc wiele osób milczy. I to milczenie ma cenę: izolacja, objawy PTSD, lęk, depresja, problemy z zaufaniem, z seksualnością, z poczuciem sprawczości. A system dodatkowo robi ci pod górę, bo przemoc seksualna i tak bywa masowo niezgłaszana, co pokazują dane z badań i statystyk przestępczości, bo ludzie często nie wierzą, że cokolwiek z tego wyniknie albo boją się upokorzenia.

#mezczyzna #psychologia #wsparcie

Mężczyźni też są molestowani i to jest ten temat, przy którym internet nagle udaje, że biologia nie istnieje, a statystyki to „wymysł”, bo jak facet powie, że ktoś przekroczył granicę, to część ludzi odpala tryb kabaretu: „haha, to pewnie ci się podobało”, „facet zawsze chce”, „czemu się nie obroniłeś”, czyli dokładnie ten sam mechanizm, który miażdży ofiary, tylko tym razem doprawiony obowiązkiem bycia twardym jak stal. A teraz wersja, której nie da się zagadać memem: według CDC spora część mężczyzn doświadcza w życiu przemocy seksualnej w kontakcie, a część doświadcza tego, co w badaniach nazywa się „made to penetrate”, czyli sytuacji, w której ktoś doprowadza cię do aktu seksualnego bez twojej zgody, tylko że społeczeństwo ma w głowie, że to „nie może być gwałt”, bo penis, bo erekcja, bo „chłop się nie liczy”. I właśnie w tym jest cały trik: ciało może reagować fizjologicznie nawet wtedy, kiedy głowa mówi „stop”, bo reakcje układu nerwowego nie są referendum moralnym, tylko automatyką, która potrafi odpalić się w stresie, strachu, odrętwieniu i presji. Dlatego molestowanie facetów często wygląda banalnie i „niewinnie” tylko dla obserwatora: pijana impreza i ktoś cię obmacuje, „bo to śmieszne”, koleżanka z pracy robi komentarze, dotyka, testuje granice, starsza kobieta „żartuje” z twojego ciała, ktoś wykorzystuje upojenie alkoholem, albo relacja, w której partnerka wymusza seks szantażem emocjonalnym, wyśmiewaniem, groźbą rozstania, lub tym klasykiem: „no weź, przecież jesteś facetem”. Potem przychodzi druga przemoc, społeczna, bo zgłoszenie tego potrafi być dla faceta jak wejście na ring, gdzie przeciwnikiem nie jest sprawca, tylko reakcja ludzi, policji, komentarzy, kumpli i własny wstyd, więc wiele osób milczy. I to milczenie ma cenę: izolacja, objawy PTSD, lęk, depresja, problemy z zaufaniem, z seksualnością, z poczuciem sprawczości. A system dodatkowo robi ci pod górę, bo przemoc seksualna i tak bywa masowo niezgłaszana, co pokazują dane z badań i statystyk przestępczości, bo ludzie często nie wierzą, że cokolwiek z tego wyniknie albo boją się upokorzenia.

#mezczyzna #psychologia #wsparcie

bycie zauważonym, wysłuchanym i zrozumianym nie jest „miłym dodatkiem”, tylko podstawową potrzebą regulacji układu nerwowego, a kiedy ktoś naprawdę cię słucha, bez poprawiania, bez bronienia się, bez minimalizowania tego, co czujesz, w twoim mózgu spada kortyzol, rośnie oksytocyna i ciało dosłownie przechodzi z trybu zagrożenia w tryb bezpieczeństwa. Dlatego ludzie nie zakochują się w perfekcyjnych zdaniach, radach ani rozwiązaniach, tylko w poczuciu, że przy kimś mogą przestać się spinać, przestać udowadniać, przestać nosić zbroję. Najbardziej niszczące relacje to nie te pełne krzyku, tylko te, w których mówisz, a nikt nie słucha, w których twoje emocje są bagatelizowane, wyśmiewane albo odwracane przeciwko tobie, bo brak bycia widzianym uczy mózg, że miłość trzeba sobie zasłużyć albo że nie jest się jej wartym. A prawda jest prostsza i trudniejsza jednocześnie, kochać to nie znaczy zgadzać się ze wszystkim, kochać to umieć być obecnym, kiedy ktoś odsłania coś wrażliwego, to umieć zamilknąć, gdy ego chce wygrać, i zostać, gdy druga osoba nie jest wygodna ani ładna emocjonalnie. Człowiek, który czuje się naprawdę dostrzeżony, przestaje walczyć, przestaje testować i przestaje krzyczeć o uwagę, bo dostał to, czego większość ludzi szuka całe życie, poczucie, że jego istnienie ma dla kogoś znaczenie. I właśnie dlatego bycie uważnym, słuchającym i obecnym jest najgłośniejszym „kocham cię”, jakie można powiedzieć bez użycia słów.

#psychologia #milosc #facet

bycie zauważonym, wysłuchanym i zrozumianym nie jest „miłym dodatkiem”, tylko podstawową potrzebą regulacji układu nerwowego, a kiedy ktoś naprawdę cię słucha, bez poprawiania, bez bronienia się, bez minimalizowania tego, co czujesz, w twoim mózgu spada kortyzol, rośnie oksytocyna i ciało dosłownie przechodzi z trybu zagrożenia w tryb bezpieczeństwa. Dlatego ludzie nie zakochują się w perfekcyjnych zdaniach, radach ani rozwiązaniach, tylko w poczuciu, że przy kimś mogą przestać się spinać, przestać udowadniać, przestać nosić zbroję. Najbardziej niszczące relacje to nie te pełne krzyku, tylko te, w których mówisz, a nikt nie słucha, w których twoje emocje są bagatelizowane, wyśmiewane albo odwracane przeciwko tobie, bo brak bycia widzianym uczy mózg, że miłość trzeba sobie zasłużyć albo że nie jest się jej wartym. A prawda jest prostsza i trudniejsza jednocześnie, kochać to nie znaczy zgadzać się ze wszystkim, kochać to umieć być obecnym, kiedy ktoś odsłania coś wrażliwego, to umieć zamilknąć, gdy ego chce wygrać, i zostać, gdy druga osoba nie jest wygodna ani ładna emocjonalnie. Człowiek, który czuje się naprawdę dostrzeżony, przestaje walczyć, przestaje testować i przestaje krzyczeć o uwagę, bo dostał to, czego większość ludzi szuka całe życie, poczucie, że jego istnienie ma dla kogoś znaczenie. I właśnie dlatego bycie uważnym, słuchającym i obecnym jest najgłośniejszym „kocham cię”, jakie można powiedzieć bez użycia słów.

#psychologia #milosc #facet

na etapie randkowania objawia się tym, że zawsze to ty płacisz i jesteś testowany, czy „dasz radę”, że rachunek staje się sprawdzianem męskości, że odmowa zapłaty kończy się chłodem, ironią albo tekstem o byciu skąpym, że prezenty, wyjazdy i kolacje są oczekiwane, ale nigdy odwzajemniane, że kobieta wybiera drogie miejsca i decyzje finansowe ponad twoje możliwości, a potem patrzy z pogardą, gdy nie nadążasz, że pieniądz staje się walutą dostępu do uwagi, bliskości i seksu. W związku przybiera to ostrzejszą formę, kiedy twoje pieniądze są „nasze”, a jej pieniądze są „jej”, kiedy ty masz płacić czynsz, rachunki, wakacje, leasing, a ona „oszczędza na siebie”, kiedy twoje wydatki są kontrolowane, a jej impulsywne zakupy usprawiedliwiane emocjami, kiedy słyszysz, że mężczyzna powinien zapewniać, więc masz brać nadgodziny, drugi etat albo kredyt, nawet kosztem zdrowia, snu i ambicji, kiedy twoje granice finansowe są karane ciszą, awanturą albo wycofaniem uczuć, kiedy brak pieniędzy oznacza brak szacunku, a kryzys finansowy staje się argumentem do upokarzania. To także sytuacje, w których jesteś naciskany, by podpisać umowy, pożyczki, kredyty i poręczenia „dla dobra związku”, by finansować cudze cele kosztem własnych, by rezygnować z rozwoju, bo „teraz są ważniejsze potrzeby domu”, by przejmować odpowiedzialność za decyzje, na które nie miałeś wpływu. Po rozstaniu przemoc ekonomiczna często trwa dalej, gdy jesteś straszony kosztami, alimentami, procesami, gdy tracisz wspólny majątek, do którego dokładałeś najwięcej, gdy twoja praca i pieniądze są traktowane jak zasób do wydrenowania, a nie efekt lat wysiłku. Badania nad przemocą w związkach jasno pokazują, że kontrola finansowa jest jedną z kluczowych form władzy i dotyka także mężczyzn, tylko rzadziej jest nazywana po imieniu, bo społecznie wmówiono nam, że to „normalne”, „tradycyjne” albo „męskie”. To nie jest partnerstwo, to nie jest miłość i to nie jest odpowiedzialność, bo w zdrowej relacji pieniądze nie są testem wartości, nie kupują szacunku ani bliskości, a mężczyzna nie musi się finansowo poświęcać, żeby zasługiwać na bycie traktowanym jak człowiek.

#psychologia #facet #trauma

na etapie randkowania objawia się tym, że zawsze to ty płacisz i jesteś testowany, czy „dasz radę”, że rachunek staje się sprawdzianem męskości, że odmowa zapłaty kończy się chłodem, ironią albo tekstem o byciu skąpym, że prezenty, wyjazdy i kolacje są oczekiwane, ale nigdy odwzajemniane, że kobieta wybiera drogie miejsca i decyzje finansowe ponad twoje możliwości, a potem patrzy z pogardą, gdy nie nadążasz, że pieniądz staje się walutą dostępu do uwagi, bliskości i seksu. W związku przybiera to ostrzejszą formę, kiedy twoje pieniądze są „nasze”, a jej pieniądze są „jej”, kiedy ty masz płacić czynsz, rachunki, wakacje, leasing, a ona „oszczędza na siebie”, kiedy twoje wydatki są kontrolowane, a jej impulsywne zakupy usprawiedliwiane emocjami, kiedy słyszysz, że mężczyzna powinien zapewniać, więc masz brać nadgodziny, drugi etat albo kredyt, nawet kosztem zdrowia, snu i ambicji, kiedy twoje granice finansowe są karane ciszą, awanturą albo wycofaniem uczuć, kiedy brak pieniędzy oznacza brak szacunku, a kryzys finansowy staje się argumentem do upokarzania. To także sytuacje, w których jesteś naciskany, by podpisać umowy, pożyczki, kredyty i poręczenia „dla dobra związku”, by finansować cudze cele kosztem własnych, by rezygnować z rozwoju, bo „teraz są ważniejsze potrzeby domu”, by przejmować odpowiedzialność za decyzje, na które nie miałeś wpływu. Po rozstaniu przemoc ekonomiczna często trwa dalej, gdy jesteś straszony kosztami, alimentami, procesami, gdy tracisz wspólny majątek, do którego dokładałeś najwięcej, gdy twoja praca i pieniądze są traktowane jak zasób do wydrenowania, a nie efekt lat wysiłku. Badania nad przemocą w związkach jasno pokazują, że kontrola finansowa jest jedną z kluczowych form władzy i dotyka także mężczyzn, tylko rzadziej jest nazywana po imieniu, bo społecznie wmówiono nam, że to „normalne”, „tradycyjne” albo „męskie”. To nie jest partnerstwo, to nie jest miłość i to nie jest odpowiedzialność, bo w zdrowej relacji pieniądze nie są testem wartości, nie kupują szacunku ani bliskości, a mężczyzna nie musi się finansowo poświęcać, żeby zasługiwać na bycie traktowanym jak człowiek.

#psychologia #facet #trauma

W stanie pobudzenia układ nerwowy nie szuka argumentów, tylko regulacji, a słowa przestają być informacją, a stają się sygnałem napięcia, lęku albo frustracji. Bliskość fizyczna, spokojna obecność i kontakt obniżają kortyzol szybciej niż tysiąc racjonalnych zdań, dlatego próba „wygrywania” rozmowy w momencie emocjonalnej burzy zwykle kończy się eskalacją, a nie rozwiązaniem. Dystans od osoby, z którą jesteśmy silnie związani, potrafi aktywować pierwotny niepokój związany z utratą więzi, co mózg interpretuje jak zagrożenie, a zagrożenie rodzi chaos, drażliwość i nadreakcje. To nie jest złośliwość ani manipulacja, tylko biologiczna odpowiedź organizmu, który nie czuje się bezpiecznie. Dojrzałość w relacji polega na tym, żeby umieć rozpoznać, kiedy druga strona nie potrzebuje odpowiedzi, tylko regulacji, i jednocześnie wiedzieć, że bliskość nie oznacza uległości ani braku granic, tylko zdolność bycia stabilnym wtedy, gdy ktoś obok chwilowo tej stabilności nie ma.

#psychologia #zwiazek #emocje

W stanie pobudzenia układ nerwowy nie szuka argumentów, tylko regulacji, a słowa przestają być informacją, a stają się sygnałem napięcia, lęku albo frustracji. Bliskość fizyczna, spokojna obecność i kontakt obniżają kortyzol szybciej niż tysiąc racjonalnych zdań, dlatego próba „wygrywania” rozmowy w momencie emocjonalnej burzy zwykle kończy się eskalacją, a nie rozwiązaniem. Dystans od osoby, z którą jesteśmy silnie związani, potrafi aktywować pierwotny niepokój związany z utratą więzi, co mózg interpretuje jak zagrożenie, a zagrożenie rodzi chaos, drażliwość i nadreakcje. To nie jest złośliwość ani manipulacja, tylko biologiczna odpowiedź organizmu, który nie czuje się bezpiecznie. Dojrzałość w relacji polega na tym, żeby umieć rozpoznać, kiedy druga strona nie potrzebuje odpowiedzi, tylko regulacji, i jednocześnie wiedzieć, że bliskość nie oznacza uległości ani braku granic, tylko zdolność bycia stabilnym wtedy, gdy ktoś obok chwilowo tej stabilności nie ma.

#psychologia #zwiazek #emocje

bo bliskość działa jak ciepło, a nie jak dekoracja. Uwaga, obecność i regularny kontakt to dla mózgu sygnał bezpieczeństwa, a bezpieczeństwo podtrzymuje więź. Kiedy coś, co było karmione emocjonalnie, zostaje zostawione bez reakcji, bez inicjatywy i bez troski, układ nerwowy przełącza się z trybu więzi w tryb wygaszania. To nie jest obrażanie się, to adaptacja. Tak samo jak kawa stygnie nie dlatego, że jest złośliwa, tylko dlatego, że przestałeś ją podgrzewać, tak relacja chłodnieje nie z braku uczuć, tylko z braku obecności, zaangażowania i sygnału „jesteś ważna”. Ludzie często chcą efektu ciepła bez procesu dbania, bliskości bez konsekwencji i uczuć bez inwestycji, a biologia ma na to jedną odpowiedź: to, czego nie pielęgnujesz, traci temperaturę. I nie ma w tym dramatu ani winy, jest tylko prosta fizyka emocji.

#psychologia #zwiazek #emocje

bo bliskość działa jak ciepło, a nie jak dekoracja. Uwaga, obecność i regularny kontakt to dla mózgu sygnał bezpieczeństwa, a bezpieczeństwo podtrzymuje więź. Kiedy coś, co było karmione emocjonalnie, zostaje zostawione bez reakcji, bez inicjatywy i bez troski, układ nerwowy przełącza się z trybu więzi w tryb wygaszania. To nie jest obrażanie się, to adaptacja. Tak samo jak kawa stygnie nie dlatego, że jest złośliwa, tylko dlatego, że przestałeś ją podgrzewać, tak relacja chłodnieje nie z braku uczuć, tylko z braku obecności, zaangażowania i sygnału „jesteś ważna”. Ludzie często chcą efektu ciepła bez procesu dbania, bliskości bez konsekwencji i uczuć bez inwestycji, a biologia ma na to jedną odpowiedź: to, czego nie pielęgnujesz, traci temperaturę. I nie ma w tym dramatu ani winy, jest tylko prosta fizyka emocji.

#psychologia #zwiazek #emocje

Najbardziej łamie serce nie to, że ktoś staje się zimny, tylko dlaczego nim się staje, bo biologia i psychologia są tu bezlitosne i bardzo konkretne. Człowiek, który przez długi czas daje empatię, uwagę, cierpliwość i próbuje ratować relacje kosztem siebie, uczy swój układ nerwowy jednego prostego wzorca: bycie dobrym równa się ból. Mózg nie interpretuje intencji, tylko powtarzalność doświadczeń, więc kiedy dobroć regularnie kończy się upokorzeniem, manipulacją albo ignorowaniem granic, układ nerwowy przechodzi w tryb obronny. Ciało migdałowate przestaje reagować na dramaty, bo było nimi przeciążone, kora przedczołowa zaczyna wybierać dystans zamiast empatii, a emocjonalna dostępność zostaje wyłączona nie z braku serca, ale z potrzeby przetrwania. To nie jest chłód, to adaptacja. Dobry człowiek nie staje się zimny dlatego, że jest bezduszny, tylko dlatego, że jego wrażliwość była zbyt długo traktowana jak słabość, jego cierpliwość jak brak granic, a jego obecność jak coś należnego. W pewnym momencie organizm robi jedyną rzecz, która pozwala mu przetrwać: zamyka dostęp. I najbardziej bolesne w tym wszystkim jest to, że świat często nazywa to egoizmem, dojrzałością albo „zmianą charakteru”, zamiast zobaczyć w tym historię kogoś, kto za długo był dobry dla innych, a za krótko dla siebie.

#psychologia #terapia #trauma

Najbardziej łamie serce nie to, że ktoś staje się zimny, tylko dlaczego nim się staje, bo biologia i psychologia są tu bezlitosne i bardzo konkretne. Człowiek, który przez długi czas daje empatię, uwagę, cierpliwość i próbuje ratować relacje kosztem siebie, uczy swój układ nerwowy jednego prostego wzorca: bycie dobrym równa się ból. Mózg nie interpretuje intencji, tylko powtarzalność doświadczeń, więc kiedy dobroć regularnie kończy się upokorzeniem, manipulacją albo ignorowaniem granic, układ nerwowy przechodzi w tryb obronny. Ciało migdałowate przestaje reagować na dramaty, bo było nimi przeciążone, kora przedczołowa zaczyna wybierać dystans zamiast empatii, a emocjonalna dostępność zostaje wyłączona nie z braku serca, ale z potrzeby przetrwania. To nie jest chłód, to adaptacja. Dobry człowiek nie staje się zimny dlatego, że jest bezduszny, tylko dlatego, że jego wrażliwość była zbyt długo traktowana jak słabość, jego cierpliwość jak brak granic, a jego obecność jak coś należnego. W pewnym momencie organizm robi jedyną rzecz, która pozwala mu przetrwać: zamyka dostęp. I najbardziej bolesne w tym wszystkim jest to, że świat często nazywa to egoizmem, dojrzałością albo „zmianą charakteru”, zamiast zobaczyć w tym historię kogoś, kto za długo był dobry dla innych, a za krótko dla siebie.

#psychologia #terapia #trauma

Każda dziewczyna może dać ci ciało, bo w świecie Tindera, Instagrama i dopaminy na żądanie dostęp do seksu jest dziś łatwiejszy niż dostęp do ciszy w głowie, ale nie każda potrafi dać coś, co dla dorosłego mężczyzny jest realnie rzadkie, czyli spokój układu nerwowego, stabilność emocjonalną, poczucie bycia po tej samej stronie i brak ciągłego skanowania zagrożenia. I to nie jest romantyczna pierdolologia, tylko neurobiologia. Twój mózg nie odpoczywa przy kimś, kto jest atrakcyjny, tylko przy kimś, kto nie aktywuje ci non stop kortyzolu, nie zmusza do zgadywania nastrojów, nie testuje granic i nie żyje w trybie „co jeszcze mogę dostać od świata”. Dzisiejsze czasy są zepsute, bo uczą ludzi, że ekscytacja jest tym samym co bezpieczeństwo, a walidacja tym samym co miłość, podczas gdy badania nad przywiązaniem jasno pokazują, że długoterminowe relacje opierają się na przewidywalności, responsywności i wzajemnym wsparciu celów, a nie na ciągłym rollercoasterze emocji. Problem polega na tym, że kultura nagradza chaos, bo chaos generuje uwagę, a spokój jest nudny, nie klika się i nie robi zasięgów. Więc masz dziś masę ludzi, którzy wyglądają jak milion dolarów, ale wewnętrznie są jak otwarta pętla stresu, i oferują ciało zamiast lojalności, chemię zamiast charakteru i chwilę zamiast przyszłości. A potem wszyscy są zdziwieni, że mężczyźni są wyczerpani, kobiety rozczarowane, a relacje rozpadają się szybciej niż koncentracja po TikToku. Dojrzałość zaczyna się w momencie, w którym przestajesz pytać, co ktoś ma między nogami albo na profilu, a zaczynasz sprawdzać, jak czujesz się przy nim w poniedziałek rano, kiedy nie ma muzyki, alkoholu i gry w podchody. Bo ciało możesz dostać wszędzie, ale spokój ducha to dziś luksus dla tych, którzy nie dali się wciągnąć w ten zbiorowy cyrk.

#psychologia #randki #cialo

Każda dziewczyna może dać ci ciało, bo w świecie Tindera, Instagrama i dopaminy na żądanie dostęp do seksu jest dziś łatwiejszy niż dostęp do ciszy w głowie, ale nie każda potrafi dać coś, co dla dorosłego mężczyzny jest realnie rzadkie, czyli spokój układu nerwowego, stabilność emocjonalną, poczucie bycia po tej samej stronie i brak ciągłego skanowania zagrożenia. I to nie jest romantyczna pierdolologia, tylko neurobiologia. Twój mózg nie odpoczywa przy kimś, kto jest atrakcyjny, tylko przy kimś, kto nie aktywuje ci non stop kortyzolu, nie zmusza do zgadywania nastrojów, nie testuje granic i nie żyje w trybie „co jeszcze mogę dostać od świata”. Dzisiejsze czasy są zepsute, bo uczą ludzi, że ekscytacja jest tym samym co bezpieczeństwo, a walidacja tym samym co miłość, podczas gdy badania nad przywiązaniem jasno pokazują, że długoterminowe relacje opierają się na przewidywalności, responsywności i wzajemnym wsparciu celów, a nie na ciągłym rollercoasterze emocji. Problem polega na tym, że kultura nagradza chaos, bo chaos generuje uwagę, a spokój jest nudny, nie klika się i nie robi zasięgów. Więc masz dziś masę ludzi, którzy wyglądają jak milion dolarów, ale wewnętrznie są jak otwarta pętla stresu, i oferują ciało zamiast lojalności, chemię zamiast charakteru i chwilę zamiast przyszłości. A potem wszyscy są zdziwieni, że mężczyźni są wyczerpani, kobiety rozczarowane, a relacje rozpadają się szybciej niż koncentracja po TikToku. Dojrzałość zaczyna się w momencie, w którym przestajesz pytać, co ktoś ma między nogami albo na profilu, a zaczynasz sprawdzać, jak czujesz się przy nim w poniedziałek rano, kiedy nie ma muzyki, alkoholu i gry w podchody. Bo ciało możesz dostać wszędzie, ale spokój ducha to dziś luksus dla tych, którzy nie dali się wciągnąć w ten zbiorowy cyrk.

#psychologia #randki #cialo

Psychologia nazywa to racjonalizacją i redukcją dysonansu poznawczego, czyli mówieniem rzeczy, które brzmią moralnie, a jednocześnie pozwalają robić to, co wygodne. „On jest tylko przyjacielem” oznacza, że daje uwagę, emocje albo seks bez odpowiedzialności. „Nie robię takich rzeczy” znaczy, że nie robię ich z tobą albo nie chcę, żebyś o nich wiedział. „Nie jestem taką dziewczyną” to w wersji rozszerzonej komunikat, że zasady są elastyczne, tylko nie dla każdego. „Potrzebuję przestrzeni” bardzo często nie dotyczy samotności, tylko zmiany odbiorcy tej samej energii. „To nie ty, to ja” jest klasycznym mechanizmem obronnym, który pozwala nie konfrontować się z prostą prawdą, że po prostu nie ma wystarczającego pociągu, gotowości albo szacunku. To nie jest spisek ani zło wcielone, to zwykła biologia relacji i ego, które chce być postrzegane jako dobre, empatyczne i niewinne nawet wtedy, gdy wybiera siebie kosztem kogoś innego. Problem zaczyna się wtedy, gdy bierzesz te zdania dosłownie zamiast czytać je funkcjonalnie, bo wtedy nie słyszysz komunikatu „nie chcę z tobą budować”, tylko wmawiasz sobie, że musisz jeszcze bardziej się starać. Dojrzałość polega na tym, żeby nie analizować słów jak poezji, tylko patrzeć na zachowania jak na dane, bo one kłamią najrzadziej. Jeśli czujesz chaos, niepewność i ciągłe tłumaczenia, to nie jest miłość w kryzysie, tylko relacja, w której ktoś próbuje wyjść bez poczucia winy, a ty próbujesz zostać bez utraty godności.

#psychologia #kobiety #terapia

Psychologia nazywa to racjonalizacją i redukcją dysonansu poznawczego, czyli mówieniem rzeczy, które brzmią moralnie, a jednocześnie pozwalają robić to, co wygodne. „On jest tylko przyjacielem” oznacza, że daje uwagę, emocje albo seks bez odpowiedzialności. „Nie robię takich rzeczy” znaczy, że nie robię ich z tobą albo nie chcę, żebyś o nich wiedział. „Nie jestem taką dziewczyną” to w wersji rozszerzonej komunikat, że zasady są elastyczne, tylko nie dla każdego. „Potrzebuję przestrzeni” bardzo często nie dotyczy samotności, tylko zmiany odbiorcy tej samej energii. „To nie ty, to ja” jest klasycznym mechanizmem obronnym, który pozwala nie konfrontować się z prostą prawdą, że po prostu nie ma wystarczającego pociągu, gotowości albo szacunku. To nie jest spisek ani zło wcielone, to zwykła biologia relacji i ego, które chce być postrzegane jako dobre, empatyczne i niewinne nawet wtedy, gdy wybiera siebie kosztem kogoś innego. Problem zaczyna się wtedy, gdy bierzesz te zdania dosłownie zamiast czytać je funkcjonalnie, bo wtedy nie słyszysz komunikatu „nie chcę z tobą budować”, tylko wmawiasz sobie, że musisz jeszcze bardziej się starać. Dojrzałość polega na tym, żeby nie analizować słów jak poezji, tylko patrzeć na zachowania jak na dane, bo one kłamią najrzadziej. Jeśli czujesz chaos, niepewność i ciągłe tłumaczenia, to nie jest miłość w kryzysie, tylko relacja, w której ktoś próbuje wyjść bez poczucia winy, a ty próbujesz zostać bez utraty godności.

#psychologia #kobiety #terapia

.pro-gallery-wix-wrapper {display: block !important;} .pro-gallery-wix-wrapper .gallery-item-container {opacity: 1 !important; display: block !important;}

Obserwuj mnie na Instagramie

@freeyourself_poland

bottom of page